1. ۱نجوا کنان به زمزمه سرگرم
2. ۲مردی ست با سرودی غمناک
3. ۳خسته دلی ، شکسته دلی ، بیزار
4. ۴از سر فکنده تاج عرب بر خاک
5. ۵این شرزه شیر بیشه ی دین ، آیت
6. ۶خدا
7. ۷بی‌هیچ باک و بیم و ادا
8. ۸سوی عجم کشیده دلش ، از عرب جدا
9. ۹امشب به جای تاج عرب شوق کوچ به سر دارد
10. ۱۰آهسته می‌سراید و با خویش
11. ۱۱امشب سرود و سر دگر دارد
12. ۱۲نجوا کنان به زمزمه ، نالان و بی‌قرار
13. ۱۳با درد و سوز گرید و گوید
14. ۱۴امشب چو شب به نیمه رسد خیزم
15. ۱۵وز
16. ۱۶این سیاه زاویه بگریزم
17. ۱۷پنهان رهی شناسم و با شوق می‌روم
18. ۱۸ور بایدم دویدن ، با شوق می‌دوم
19. ۱۹گر بسته بود در ؟
20. ۲۰به خدا داد می‌زنم
21. ۲۱سر می‌نهم به درگه و فریاد می‌کنم
22. ۲۲خسته دل شکسته دل غمناک
23. ۲۳افکنده تیره تاج عرب از سر
24. ۲۴فریاد می‌کند
25. ۲۵هیهای ! های ! های
26. ۲۶ای
27. ۲۷ساقیان سخوش میخانه ی الست
28. ۲۸راهم دهید آی ! پناهم دهید آی
29. ۲۹اینجا
30. ۳۰درمانده ای ز قافله ی بیدل شماست
31. ۳۱آواره ای، گریخته ای ، مانده بی‌پناه
32. ۳۲آه
33. ۳۳اینجا منم ، منم
34. ۳۴کز خویشتن نفورم و با دوست دشمنم
35. ۳۵امشب عجیب حال خوشی دارد
36. ۳۶پا می‌زند به تاج عرب ، گریان
37. ۳۷حال
38. ۳۸خوشی ، خیال خوشی دارد
39. ۳۹امشب من از سلاسل پنهان مدرسه
40. ۴۰سیر از اصول و میوه و شاخ درخت دین
41. ۴۱وز شک و از یقین
42. ۴۲وز رجس خلق و پاکی دامان مدرسه
43. ۴۳بگریختم
44. ۴۴چگونه بگویم ؟
45. ۴۵حکایتی ست
46. ۴۶دیگر به تنگ آمده بودم
47. ۴۷از خنده‌های طعن
48. ۴۸وز گریه‌های بیم
49. ۴۹دیگر دلم گرفته ازین
50. ۵۰حرمت و حریم
51. ۵۱تا چند می‌توانم باشم به طعن و طنز
52. ۵۲حتی گهی به نعره ی نفرین تلخ و تند
53. ۵۳غیبت کنان و بدگو پشت سر خدا؟
54. ۵۴دیگر به تنگ آمده ام من
55. ۵۵تا چند می‌توانم باشم از او جدا ؟
56. ۵۶صاحبدلی ز مدرسه آمد به خانقاه
57. ۵۷با خاطری ملول ز ارکان مدرسه
58. ۵۸بگریخت از فریب و ریا ، از دروغ و
59. ۵۹جهل
60. ۶۰نابود باد - گوید - بنیان مدرسه
61. ۶۱حال خوش و خیال خوشی دارد
62. ۶۲با خویشتن جدال خوشی دارد
63. ۶۳و اکنون که شب به نیمه رسیده ست
64. ۶۴او در خیال خود را بیند
65. ۶۵کاوراق شمس و حافظ و خیام
66. ۶۶این سرکشان سر خوش اعصار
67. ۶۷این سرخوشان سرکش ایام
68. ۶۸این تلخکام طایفه ی شنگ و شور بخت
69. ۶۹زیر
70. ۷۰عبا گرفته و بر پشت پوست تخت
71. ۷۱آهسته می‌گریزد
72. ۷۲و آب سبوی کهنه و چرکین خود به پای
73. ۷۳بر خاک راه ریزد
74. ۷۴امشب شگفت حال خوشی دارد
75. ۷۵و اکنون که شب ز نیمه گذشته ست
76. ۷۶او ، در خیال ، خود را بیند
77. ۷۷پنهان گریخته ست و رسیده به خانقاه ، ولی بسته است در
78. ۷۸و او سر به در گذاشته و از شکاف
79. ۷۹آن
80. ۸۰با اشتیاق قصه ی خود را
81. ۸۱می‌گوید و ز هول دلش جوش می‌زند
82. ۸۲گویی کسی به قصه ی او گوش می‌کند
83. ۸۳امشب بگاه خلوت غمناک نیمشب
84. ۸۴گردون بسان نطع مرصع بود
85. ۸۵هر گوهریش آیتی از ذات ایزدی
86. ۸۶آفاق خیره بود به من ، تا چه می‌کنم
87. ۸۷من در سپهر خیره به آیات سرمدی
88. ۸۸بگریختم
89. ۸۹به سوی شما می‌گریختم
90. ۹۰بگریختم ، به سوی شما آمدم
91. ۹۱شما
92. ۹۲ای ساقیان سرخوش میخانه ی الست
93. ۹۳ای لولیان مست به ایان کرده پشت ، به خیام کرده رو
94. ۹۴آیا اجازه هست ؟
95. ۹۵شب خلوت است و هیچ صدایی نمی‌رسد
96. ۹۶او در خیال خود را ، بی‌تاب ، بی‌قرار
97. ۹۷بیند که مشت کوبد پر کوب ، بر دری
98. ۹۸با لابه و خروش
99. ۹۹اما دری چو نیست ، خورد مشت بر سری
100. ۱۰۰راهم دهید آی! پناهم دهید آی!
101. ۱۰۱می‌ترسد این غریب پناهنده
102. ۱۰۲ای قوم ، پشت در مگذاریدش
103. ۱۰۳ای قوم ، از برای خدا
104. ۱۰۴گریه می‌کند
105. ۱۰۵نجواکنان ، به زمزمه سرگرم
106. ۱۰۶مردی ست دل شکسته و تنها
107. ۱۰۷امشب سرود و سر دگر
108. ۱۰۸دارد
109. ۱۰۹امشب هوای کوچ به سر دارد
110. ۱۱۰اما کسی ز دوست نشانش نمی‌دهد
111. ۱۱۱غمگین نشسته ، گریه امانش نمی‌دهد
112. ۱۱۲راهم ... دهید ، آی ! ... پناهم دهید ... آی
113. ۱۱۳هو ... هوی .... های ... های