1. ۱با آنکه شب
2. ۲شهر را دیرگاهی ست
3. ۳با ابرها و نفس دودهایش
4. ۴تاریک و سرد و مه آلود کرده ست
5. ۵و سایه‌ها را ربوده ست و نابود کرده ست
6. ۶من با فسونی که جادوگر ذاتم آموخت
7. ۷پوشاندم از چشم او سایه ام را
8. ۸با سایه ی خود در اطراف شهر مه آلود گشتم
9. ۹اینجا و انجا گذشتم
10. ۱۰هر جا که من گفتم ، آمد
11. ۱۱در کوچه پسکوچه‌های قدیمی
12. ۱۲میخانه‌های شلوغ و پر انبوه غوغا
13. ۱۳از ترک ، ترسا ، کلیمی
14. ۱۴اغلب چو تب مهربان و
15. ۱۵صمیمی
16. ۱۶میخانه‌های غم آلود
17. ۱۷با سقف کوتاه و ضربی
18. ۱۸و روشنیهای گم گشته در دود
19. ۱۹و پیخوانهای پر چرک و چربی
20. ۲۰هر جا که من گفتم ، آمد
21. ۲۱این گوشه آن گوشه ی شب
22. ۲۲هر جا که من رفتم آمد
23. ۲۳او دید من نیز دیدم
24. ۲۴مرد و زنی را که آرام و آهسته با هم
25. ۲۵چون دو تذرو جوان می
26. ۲۶چمیدند
27. ۲۷و پچ پچ و خنده و برق چشمان ایشان
28. ۲۸حتی بگو باد دامان ایشان
29. ۲۹می‌شد نهیبی که بی‌شک
30. ۳۰انگار گردنده چرخ زمان را
31. ۳۱این پیر پر حسرت بی‌امان را
32. ۳۲از کار و گردش می‌انداخت ، مغلوب می‌کرد
33. ۳۳و پیری و مرگ را در کمینگاه شومی که دارند
34. ۳۴نومیده و مرعوب می‌کرد
35. ۳۵در چار چار زمستان
36. ۳۶من دیدیم او نیز می‌دید
37. ۳۷آن ژنده پوش جوان را که ناگاه
38. ۳۸صرع دروغینش از پا درانداخت
39. ۳۹یک چند نقش زمین بود
40. ۴۰آنگاه
41. ۴۱غلت دروغینش افکند در جوی
42. ۴۲جویی که لای و لجنهای آن راستین بود
43. ۴۳و آنگاه دیدیم با شرم و وحشت
44. ۴۴خون ، راستی خون
45. ۴۵گلگون
46. ۴۶خونی که از گوشه ی ابروی مرد
47. ۴۷لای و لجن را به جای خدا و خداوند
48. ۴۸آلوده ی وحشت و شرم می‌کرد
49. ۴۹در جوی چون کفچه مار مهیبی
50. ۵۰نفت غلیظ و سیاهی روانبود
51. ۵۱می‌برد و می‌برد و می‌برد
52. ۵۲آن پاره‌های جگر ، تکه‌های دلم را
53. ۵۳وز چشم من دور می‌کرد و می‌خورد
54. ۵۴مانند زنجیره ی کاروانهای کشتی
55. ۵۵کاندر شفقها ،‌فلقها
56. ۵۶در آبهای جنوبی
57. ۵۷از شط به دریا خرامند و از دید گه دور گردند
58. ۵۸دریا خوردشان و سمتور گردند
59. ۵۹و نیز دیدیم با هم ، چگونه
60. ۶۰جن از تن مرد آهسته بیرون می‌آمد
61. ۶۱و آن رهروان را که یک لحظه می‌ایستادند
62. ۶۲یا
63. ۶۳با نگاهی بر او می‌گذشتند
64. ۶۴یا سکه ای بر زمین می‌نهادند
65. ۶۵دیدیم و با هم شنیدیم
66. ۶۶آن مرد کی را که می‌گفت و می‌رفت : این بازی اوست
67. ۶۷و آن دیگیر را که می‌رفت و می‌گفت : این کار هر روزی اوست
68. ۶۸دو لابه‌های سگی را سگی زرد
69. ۶۹که جلد می‌رفت ،‌ می‌ایستاد و دوان بود
70. ۷۰و لقمه ای
71. ۷۱پیش آن سگ می‌افکند
72. ۷۲ناگه دهان دری باز چون لقمه او را فرو برد
73. ۷۳ما هم شنیدیم کان بوی دلخواه گم شد
74. ۷۴و آمد به جایش یکی بوی دشمن
75. ۷۵و آنگاه دیدیم از آن سگ
76. ۷۶خشم و خروش و هجویمی که گفتی
77. ۷۷بر تیره شب چیره شد بامداد طلایی
78. ۷۸اما نه ، سگ خشمگین مانده پایین
79. ۷۹و بر
80. ۸۰درخت ست آن گربه ی تیره ی گل باقلایی
81. ۸۱شب خسته بود از درنگ سیاهش
82. ۸۲من سایه ام را به میخانه بردم
83. ۸۳هی ریختم خورد ،‌ هی ریخت خوردم
84. ۸۴خود را به آن لحظه ی عالی خوب و خالی سپردم
85. ۸۵با هم شنیدیم و دیدیم
86. ۸۶میخواره‌ها و سیه مستها را
87. ۸۷و جامهایی که می‌خورد بر هم
88. ۸۸و
89. ۸۹شیشه‌هایی که پر بود و می‌ماند خالی
90. ۹۰و چشم‌ها را و حیرانی دستها را
91. ۹۱دیدیم و با هم شنیدیم
92. ۹۲آن مست شوریده سر را که آواز می‌خواند
93. ۹۳و آن را که چون کودکان گریه می‌کرد
94. ۹۴یا آنکه یک بیت مشهور و بد را
95. ۹۵می‌خواند و هی باز می‌خواند
96. ۹۶و آن یک که چون هق هق گریه قهقاه می‌زد
97. ۹۷می‌گفت : ای دوست ما را مترسان ز دشمن
98. ۹۸ترسی ندارد سری که بریده ست
99. ۹۹آخر مگر نه ، مگر نه
100. ۱۰۰در کوچه ی عاشقان گشته ام من ؟
101. ۱۰۱و آنگاه خاموش می‌ماند یا آه می‌زد
102. ۱۰۲با جرعه و جامهای پیاپی
103. ۱۰۳من سایه ام را چو خود مست کردم
104. ۱۰۴همراه آن لحظه‌های گریزان
105. ۱۰۵از کوچه پسکوچه‌ها
106. ۱۰۶بازگشتم
107. ۱۰۷با سایه ی خسته و مستم ، افتان و خیزان
108. ۱۰۸مستیم ، مسیتم ، مستیم
109. ۱۰۹مستیم و دانیم هستیم
110. ۱۱۰ای همچو من بر زمین اوفتاده
111. ۱۱۱برخیز ، شب دیر گاهست ، برخیز
112. ۱۱۲دیگر نه دست و نه دیوار
113. ۱۱۳دیگر نه دیوار نه دست
114. ۱۱۴دیگر نه پای و نه رفتار
115. ۱۱۵تنها تویی با من ای خوبتر تکیه
116. ۱۱۶گاهم
117. ۱۱۷چشمم ، چراغم ، پناهم
118. ۱۱۸من بی‌تو از خود نشانی نبینم
119. ۱۱۹تنهاتر از هر چه تنها
120. ۱۲۰همداستانی نبینم
121. ۱۲۱با من بمان ای تو خوب ، ای بیگانه
122. ۱۲۲برخیز ، برخیز ، برخیز
123. ۱۲۳با من بیا ای تو از خود گریزان
124. ۱۲۴من بی‌تو گم می‌کنم راه خانه
125. ۱۲۵با من سخن سر کن ای ساکت پرفسانه
126. ۱۲۶آیینه بی‌کرانه
127. ۱۲۷می‌ترسم ای سایه می‌ترسم ای دوست
128. ۱۲۸می‌پرسم آخر بگو تا بدانم
129. ۱۲۹نفرین و خشم کدامین سگ صرعی مست
130. ۱۳۰این ظلمت غرق خون و لجن را
131. ۱۳۱چونین پر از هول و تشویش کرده ست ؟
132. ۱۳۲ایکاش می‌شد بدانیم
133. ۱۳۳ناگه غروب کدامین ستاره
134. ۱۳۴ژرفای شب را چنین بیش کرده ست ؟
135. ۱۳۵هشدار
136. ۱۳۶ای سایه ره تیره‌تر شد
137. ۱۳۷دیگر نه دست و نه دیوار
138. ۱۳۸دیگر نه دیوار نه دوست
139. ۱۳۹دیگر به من تکیه کن ، ای من ، ای دوست ، اما
140. ۱۴۰هشدار کاینسو کمینگاه وحشت
141. ۱۴۱و آنسو هیولای هول است
142. ۱۴۲وز هیچیک هیچ مهری نه بر ما
143. ۱۴۳ای سایه ، ناگه دلم ریخت ، افسرد
144. ۱۴۴ایکاش می‌شد بدانیم
145. ۱۴۵نا گه کدامین ستاره فرومرد ؟