1. ۱سوزی است مرا در دل دانی که چه سان سوزیسوزی که وجود من بر باد دهد روزی
2. ۲در هم زده کار من، چون خط معمائیسر گم شده حال من، چون نکته مرموزی
3. ۳چون شاخ پر از آتش، می نالم و می‌سوزمدیده قدح اشکی، دل مجمر پرسوزی
4. ۴گویند که با آن دل، شاد است فلان نی نیچون شاد توان بودن در دست غم‌اندوزی
5. ۵خوش خوش ندب عمرم، شد باخته با اوخصلی ننهادستم، روزی ز دل‌افروزی
6. ۶دریای غمش گشتم، تا کس نخرید از منبا ننگ چنان قربان، ده عید به نوروزی
7. ۷پیران خرد بر وی، سی سال سبق خواندهدر مکتب عشق اکنون، طفلی است نوآموزی
8. ۸زان دوست عجب دارم، کو گفت اثیرا دلای مرد کدامین دل، خصمی است جفاتوزی