1. ۱ز زلف بر رخ همچون قمر نقاب انداختفغان که هاله به رخسار آفتاب انداخت
2. ۲هلاک ناوک مژگان آنکه سینهٔ مانشانه کرد و بر او تیر بی‌حساب انداخت
3. ۳رها نکرد دل از زلف خود به استبدادگرفت و گفت تو مشروطه‌ای، طناب انداخت
4. ۴از آن زمان که رخت دید چشم اندر خوابقسم به چشم تو عمری مرا به خواب انداخت
5. ۵خراب‌تر ز دلم در جهان نیافت غمتاز آن چو جغد نشیمن در این خراب انداخت
6. ۶نه من، هر آنکه به دل مهر دلبری داردبدان که نقش خیالی است کاندر آب انداخت
7. ۷من آن فسرده‌دل و سر به زیر پر مرغمکه آشیان مرا دید پر عقاب انداخت
8. ۸شبی به مجمع عشاق عارفی می‌گفتخوش آنکه سر به ره یار در شتاب انداخت