1. ۱چون تپه ای در غروب به تاریکی می‌گرایم
2. ۲آخرین اندیشه‌ها آخرین روشنایی‌ها ، چون رؤیایی سبک
3. ۳چون نگاهی رنگین از من بر می‌خیزد و من
4. ۴در اندوهی بی‌گریه
5. ۵، در تیرگی بی‌اندوه خود یافتگی پروحشت
6. ۶ریشه‌های سیاه خشم را چنگ می‌زنم
7. ۷من صخره ی پر جنبش ساحل‌های مهتابی بودم و پناهگاه
8. ۸صدف‌های بی‌مروارید
9. ۹اما امشب مهتاب آسمانی دیگر گردن بند ستارگان را گسسته
10. ۱۰و کودکان سپید پایش را در جنگل بی‌جادوی دیگر به بازی رها
11. ۱۱کرده
12. ۱۲من صخره ی تاریک ساحل عربده جویی هستم
13. ۱۳در سکون ناشکفتگی خویش مرواریدهای بنفش اعماق بی‌آفتاب
14. ۱۴را بر کف دست زمخت نا امیدی می‌غلتانم ، تا در این ستایش
15. ۱۵رنگین و دروغین چشم خدایان مغرور را چون لئیمان به خنده ای
16. ۱۶منفور به بازی گیرم
17. ۱۷من به تاریکی می‌گرایم
18. ۱۸تا در سراشیب جاده‌های باریک و بی‌عابر
19. ۱۹جنگل سیراب رؤیاها در ته جلگه‌ها و دره‌های نامکشوف بر آغاز
20. ۲۰رهایی بی‌حصار و دیوار به پشت سر نگرم و نفرینم را در خنده ای دیوانه
21. ۲۱وار
22. ۲۲بر چهره‌های مبهوت مسخره کنندگانم
23. ۲۳چون صاعقه ای بی‌هنگام بشورانم و راه خود را از دامنه‌های
24. ۲۴تاریک بر بیشه زار زرین پر مهتاب آغاز نمایم
25. ۲۵ای روشنگر مغاره نشین شرق
26. ۲۶با مشعل درخشانت که از فتیله ی اولین برخوردها ، سایه‌ها را بر
27. ۲۷سینه ی سطبر کمرها بیدار کرد بر این سرگردان دره‌های تاریک
28. ۲۸جلوه گر شو ! تا همسفران کور و نومید از کنار کوه‌های
29. ۲۹درختان با فریادی
30. ۳۰نامفهوم و کودکانه بخندند و چهره‌های
31. ۳۱بی‌گناهشان در رقص کنجکاو مشعل بی‌آرامت با لبخندی شگفت
32. ۳۲هویدا شود و پیشانی بی‌اندیشه و مهتابیشان چشمان مضطرب
33. ۳۳تو را اندوهگین کند
34. ۳۴و الهام هدایت چون لرزشی تابناک از عمق وجودت چهره ی نیرومندت را روشن
35. ۳۵سازد
36. ۳۶من صخره ی بی‌جمبش
37. ۳۷ساحل تاریکم
38. ۳۸دریغا اگر دست رؤیایی مشعل پر دود مهتاب را از پناه
39. ۳۹کوهساران در تیرگی فرو رفته بر من می‌گرفت تا بیماروار سر به
40. ۴۰لبخندی بلند کنم و همه ی بادبان‌های دلشاد را چون گمانی گذران
41. ۴۱ازپیشانی خویش بگذرانم
42. ۴۲من در خویش می‌گریم .... در خویش می‌غرم
43. ۴۳و با
44. ۴۴سوگ چشم‌های مبهوت صدف‌ها صدفهای چشم‌ها
45. ۴۵که مروارید پر بهای انسان خود را گم کرده‌اند
46. ۴۶و با سوگ درماندگی خویش به همه ی نعره‌ها پشت کرده ام
47. ۴۷به همه ی ضربه‌های بیدار کننده سر خم نموده ام
48. ۴۸من صخره ی تاریکم ای زردشت سرزمین‌های نامکشوف من
49. ۴۹چه می‌شد اگ در جامه ی
50. ۵۰ارغوانی متلاطم از فراز پرستشگاه
51. ۵۱خدایان باطل ، چون مشعلی کاونده ، نفس زنان بر من فرود می‌آمدی
52. ۵۲تا همه ی دامنه‌های بی‌عابر را به سوی دشت‌های روشن برانگیزم
53. ۵۳و غم ایجاد تازه را بر لامسه ی مبهوت زندگی بلغزانم
54. ۵۴و سرزمین‌های تازه را جون احساس‌های تازه از پشت
55. ۵۵افق‌ها
56. ۵۶باورد حرکت این دانش شگفت بی‌تفسیر احضار کنم
57. ۵۷و کویرها را تا مرز سبز دریا‌ها فرمان رویش دهم
58. ۵۸کاش فرود می‌آمدی
59. ۵۹تا این صخره ی تاریک بشکند و خنده‌های محبوس من ، چون
60. ۶۰کبواران زرین صبحدم پرواز کنان بر شانه‌های تو بنشینند
61. ۶۱کاش