1. ۱کشور ایران ز عدل شاه مظفررونقی از نوگرفت و زینتی از سر
2. ۲عدل ملک ملک را فزود و بیاراستروزافزون باد عدل شاه مظفر
3. ۳پادشاه دادگر مظفر دین شاهخسرو روشن‌دل عدالت‌گستر
4. ۴کرد به‌نام ایزد این ملک سره کاریتا سره گردید کار کشور و لشکر
5. ۵انجمن عدل را به ملک بیاراستدست ستم را ببست وپای ستمگر
6. ۶مجلسی آراست کاندرو ز همه ملکانجمن آیند بخردان هنرور
7. ۷خواست به هم اتحاد دولت و ملتتا بنمایند خیر ملک وی از شر
8. ۸کشور آباد شد به نیروی ملتملت منصور شد به یاری کشور
9. ۹یاری داور به عدل شاه قرین شددولت و ملت از آن شدند توانگر
10. ۱۰گوئی ناید همی ز دست تهی کارآری در این سخن به خردی منگر
11. ۱۱مردی کز نیروی دو دست برومندبازگشاید هزار سد سکندر
12. ۱۲زان دو یکی را اگر ببندی بر پشتمرد به یک دست عاجز آید و مضطر
13. ۱۳دولت و ملت دودست و بازوی‌ شاهندشاه مر این هر دو را گرامی پیکر
14. ۱۴یک به دگر کارها همی بگشایندگر نشکیبد یکی ز یاری دیگر
15. ۱۵دولت و ملت چو هر دو دست به‌هم دادپای به دامن کشد عدوی سبکسر
16. ۱۶دولت و دین هر دو توأمند ولیکناین دو پسر راست عدل و قانون مادر
17. ۱۷مادر باید که پرورد پسر خویشقانون باید که ملک یابد زیور
18. ۱۸ملک تبه گردد از تطاول سلطاندهکده ویران شود ز جور کدیور
19. ۱۹ملکی کاو راست عدل و قانون در دستسر بفرازد همی به برج دوپیکر
20. ۲۰راست چنان چون بزرگ کشور ایرانکاین همه دارد ز فر شاه فلک‌فر
21. ۲۱نیست‌ شگفتی گر این‌چنین بود این ملکدست به دندان مخای و بیهده مگذر
22. ۲۲بنگرکاین ملک باستانی از آغازجایگه عدل و داد بود و نه زیدر
23. ۲۳ملک کیومرث بود و کشور جمشیدجای منوچهر بود و بنگه نوذر
24. ۲۴این بود آن کشوری که داد به کاوسطوق و نگین و سریر و یاره و افسر
25. ۲۵طوس سپهبد درو فراشته رایترستم دستان در او گماشته لشکر
26. ۲۶نامهٔ هریک بخوان و کردهٔ هریکوین سخنان مرا به بازی مشمر
27. ۲۷زاد پیمبر به گاه دولت کسریفخر همی کرد ازین قضیه پیمبر
28. ۲۸گفت بزادم به عهد خسرو عادلبنگر کاین گفته خود چه دارد در بر
29. ۲۹مدحت نوشیروان نگفته بدین قولبلکه نبی عدل راست مدحت گستر
30. ۳۰تا که شوند این ملوک دولت اسلامزبن سخن او به عدل‌، قاصد و رهبر
31. ۳۱شکر خداوند را که خسرو ایراننیک نیوشید این کلام مشهر
32. ۳۲منظری از عدل بس بلند برافراشتظلم درافتاد از آن فراشته منظر
33. ۳۳عدل انوشیروان اگر نشنودیروروبکره ببین به نامه ودفتر
34. ۳۴وانگه بنگر به عدل این ملک رادعدل انوشیروان به یاد میاور
35. ۳۵احسنت ای پادشاه مملکت‌آرایاحسنت ای خسرو رعیت‌پرور
36. ۳۶تو غم مردم همی خوری به شب و روزغمخور توکیست‌؟ پادشاه گروگر
37. ۳۷ملک تو شاها یکی عروس نکوروستکاو را جز عدل و داد نبود شوهر
38. ۳۸یکچند این خوبرو عروس نوآئینداشت به سربریکی پلاسین معجر
39. ۳۹عدل تو با دیبه و پرند ملونآمد و برداشت این پلاس مقیر
40. ۴۰لیک دریغا که روزگار بنگذاشتکزتو رسد ملک را طرازی دیگر
41. ۴۱بر سر و بر افسر تو خاک فرو بیختاین فلک باژگون که خاکش بر سر
42. ۴۲مویه کند بر تو خسروانی دیهیمناله کند بر تو شهریاری افسر
43. ۴۳اخترت از آسمان ملک برون شداز ستم آسمان و کینهٔ اختر
44. ۴۴بودی یک‌چندگاه غمخور این خلقرفتی و زینان یکی نبردی غمخور
45. ۴۵بر تو مقدر بد این قضا ز خداوندکس نچخیده است با قضای مقدر
46. ۴۶ملک بماندی و زی بهشت براندیملک چرا ماندی ای بهشتی منظر
47. ۴۷کاخی از عدل برنهادی و آنگاهتفت براندی ازین کهن شده معبر
48. ۴۸قومی بینم به سوکواری‌ات ای شاهجامه ز غم کرده چاک و دیده ز خون تر
49. ۴۹رفتی و پور تو شد برین گره خلقبارخدای و امیر و سید و سرور
50. ۵۰ماه اگر شد نهان عیان شد خورشیددریا گر شد فرو برآمد گوهر
51. ۵۱شاها اینک توئی نشسته بر اورنگبر اثر آن خدایگان مظفر
52. ۵۲داد همی ده که دادگر ملکان راایزد پاداش داد خواهد بی مر
53. ۵۳یاور شو خلق را به داد، به دنیاکرت به عقبی خدای باید یاور
54. ۵۴محضرکنکاش محضری‌ست همایونفر و بهی جوی ازین همایون محضر
55. ۵۵ملک پدر را ز عدل و دادکن آبادای به تو ملک پدر پسنده و درخور
56. ۵۶شاها دانی که ملک ایران زین پیشبود چوآراسته یکی شجرتر
57. ۵۷بود به گردش ز عدل کنده یکی جویآبی دروی روان به طعم چو شکر
58. ۵۸زان پس چیدند ازو بسی بر امیدبردهد آری چو شد درخت تناور
59. ۵۹شاخه کشید این درخت تا گه کسریوانگاه از چرخ خواست کردن سر بر
60. ۶۰زان پس گه گاهی این درخت برومندخسته همی شد زتیشهٔ فتن وشر
61. ۶۱تاکه درین زشت روزگا‌ر ستردندجور و ستبداد، شاخ و برگش یکسر
62. ۶۲چندان کز آنکشن درخت به‌جا ماندشاخی فرسوده وشکسته و لاغر
63. ۶۳وآنگه آسیب تندباد حوادثخواست فکندنش ناگهان ز بن اندر
64. ۶۴کامد فرخنده باغبانی پیروزناگه و آورد آب رفته به فرغر
65. ۶۵آبی انگیخته ز چشمه حیوانآبی آمیخته به شربت کوثر
66. ۶۶آبی بر باد داده خرمن بیدادآبی آتش زده به کشت ستمگر
67. ۶۷آبی عدلش به‌نام خوانده خردمندآبی آزادیش ستوده هشیور
68. ۶۸آبی از رهگذار دانش وبینشبرد سوی آن درخت دهقان‌پرور
69. ۶۹آب‌روان کرد و خود برفت‌و از این نخلشاخی و برگی دمید ناقص و ابتر
70. ۷۰آب ازو برمگیر گرش ببایدشاخ برومند و برگ خرم و اخضر
71. ۷۱آب همی ده به کشور ازکرم و دادوآتش برزن به دشمن از دم خنجر
72. ۷۲جانب خاور هم ازکرم نظری کنای ز تو فر و بهای خسرو خاور
73. ۷۳نشگفت ار به شوند از نظرتوکز نظر آفتاب سنگ شود زر
74. ۷۴سوی خبوشان یکی ببین که نیوشینالهٔ چندین هزار مادر و دختر
75. ۷۵بنگر تا مستمند وگریان بینیشوهر و زن را به فرقت زن و شوهر
76. ۷۶گفت حکیم این گره نهال خدایندواستم استمگران چو بادی صرصر
77. ۷۷تا به‌هم اندر نیوفتند و نخوشندیک نظر ای باغبان بر ایشان بگمر
78. ۷۸بگمر چندی نظر بر ایشان و آنگاهمیوهٔ شیرین چن وشکوفهٔ احمر
79. ۷۹ملک درختیست نغز و ربشه او عدلربشه قوی دارکز درخت چنی بر
80. ۸۰شاه کجا سوی عدل و دادگرایدبازگراید بدو عنایت داور
81. ۸۱گوید الملک لایدوم مع الظلمآنکه خدایش بسی ستوده ز هر در
82. ۸۲قول پیمبر به کار بند و میازارخاطرمورضعیف وپشهٔ لاغر
83. ۸۳عدل و سخا وتوان و دانش بگزینتاکه جهانت شود دورویه مسخر
84. ۸۴گفتم مدح توبا طریقی مطبوعمرهمه را نیست این طربقه میسر
85. ۸۵گرچه هم اندر غزل توانم گفتنغمزهٔ مردم فریب وچشم فسونگر
86. ۸۶لیک نگونم بویژه اکنون کز شعرحکمت جویند نی گزاف وکر و فر
87. ۸۷نشکفت ار حکمت آید از سخن منکزسنگ آید همه زلال مقطر
88. ۸۸*‌*‌
89. ۸۹اکنون ز امر خدایگان خراسانراست بود محضری بدین بلد اندر
90. ۹۰محضری آراسته ز عدل که پیششسطح سپهر محدب است مقعر
91. ۹۱چون‌فلک‌است‌این‌خجسته‌مجلس عالیدانشمندان در او فروزان اختر
92. ۹۲دیر نمانده است کز خراسان شاهاسوی ری آیند بخردان هشیور
93. ۹۳وزپی اصلاح ملک وفره خسرودانشمندان کنند آنجا محضر
94. ۹۴ای ملک راد شادمانه همی زیوی عدوی شاه رنج و درد همی بر
95. ۹۵تاکه بود عدل برگزبده‌تر از ظلمتاکه بود نفع خوشگواراتر از ضر
96. ۹۶ملک تو آباد باد و جان تو خرسندجسم تو بی‌رنج باد و عیش تو بی‌مر