1. ۱بوی خون ای باد از طوس سوی یثرب بربا نبی برگو از تربت خونین پسر
2. ۲عرضه کن بر وی‌، کز حالت فرزند غریبوان مصیبت‌ها، آیا بودت هیچ خبر؟
3. ۳هیچ دانی که چه بودست غریبان را حالیا چه رفته است غریب‌ الغربا را بر سر
4. ۴چه گذشته است ز بدخواه‌، بر آن پور غریبچه رسیده است ز بیداد، بر آن نور بصر
5. ۵چه رسیده است از این دیو نژادان شریربر حریم حرم پادشه جن و بشر
6. ۶ستمی کردند اینان به جگرگوشهٔ توکه ز شرحش چکد از دیده مرا خون جگر
7. ۷این قدر هست که سوی تو از این تربت پاکخاک خون آلود آرد پس از این‌، باد سحر
8. ۸فلک آن مایه ستم کرد که در نیرو داشتای دریغا! ز جفای فلک استمگر
9. ۹ای عجب‌! با پسران نبی و آل علیآسمان کینهٔ دیرین را بگرفت از سر
10. ۱۰ای عجب‌! آل علی را کشد و از پس مرگمدفنش را کند از توپ عدو، زیر و زبر
11. ۱۱نک بیایید و ببینید که در کاخ رضاتوپ ویرانگر روس است که افکنده شرر
12. ۱۲بنگرید ایدون کاین بقعه و این پاک حریمقتلگاهی است که خون موج زند سرتاسر
13. ۱۳ای نصارا تو چه گویی کس اگر آید بازبه کلیسا و کله باز نگیرد از سر
14. ۱۴پس بیا لختی و بیداد عدو را بشنوپس بیا باز و زیارتگه ما را بنگر
15. ۱۵بنگر باز که این خیره تمدن خواهانکرده آن کار که وحشی ننماید باور!
16. ۱۶هشتصد مرد و زن از بومی و زوار و غریبداده جان از یورش لشکر روس کافر
17. ۱۷نه مر ایشان را بوده است به سر شور نبردنه مر ایشان را بودست به کف تیر و تبر
18. ۱۸همه واماندهٔ کید فلک افسون‌سازهمه سیلی خور جور فلک افسونگر
19. ۱۹همه از بیم‌، پناهنده به دربار رضاهمه از دشمن‌، نالنده به پیش داور
20. ۲۰بر چنین طایفهٔ بی گنه از چار طرفتیر باریدند آن طایفهٔ کین گستر
21. ۲۱یک‌طرف مردان جان داده همه بی‌تقصیریک طرف نسوان افتاده همه بی‌معجر
22. ۲۲یک جماعت را قزاق فشرده است گلویک‌جماعت را سرباز شکسته است کمر
23. ۲۳جسد کشته فتاده است به بالای جسدپیکر خسته فتاده است به روی پیکر
24. ۲۴تیر باریده بر ایشان ز دو سو چون بارانتوپ غریده بر ایشان ز دو سو چون تندر
25. ۲۵مادران بینی در ناله ز سوگ فرزندپسران بینی در گریه ز مرگ مادر
26. ۲۶شوهران بینی جویان پی گم گشته عیالبانوان بینی پویان، پی نعش شوهر
27. ۲۷ای عجب‌! روس همی گوید: چون فتنه گراناندر آن بارگه پاک نمودند مقر
28. ۲۸والی ملک هم از کیفرشان عجز نمودزان سبب دادم من فتنه گران را کیفر!
29. ۲۹ما همی گوییم این فتنه و این فتنه گرانخود نه از فتنه گری‌های شما بود مگر
30. ۳۰زر فشاندید از اول به سران اشرارتا که این فتنه به‌ پا کرده شد از نیروی زر
31. ۳۱هم از این روی در این حمله و کشتار بزرگفتنه‌سازان را اصلا نرسید ایچ ضرر
32. ۳۲همه را راه گشادید ولی از این سویبی کسان را بگرفتند همه گرد اندر
33. ۳۳ور همی گویید از این همه ما بی‌خبریمکاخ و مسجد را ویران ز چه کردید دگر
34. ۳۴مفسد ار فتنه کند، کاخ رضا را چه گناهمار اگر حیله کند، باغ جنان را چه خطر
35. ۳۵مسجد و کاخ اگر بوده مقام اشرارز چه گنبد را کردید خراب و ابتر
36. ۳۶بقعه و کاخ رضا را ز چه غارت کردیدای همه راهزن و بدکنش و غارتگر
37. ۳۷ای مسلمانان زین واقعه خون گریه کنیدکه نمودست رضا کسوت خونین در بر
38. ۳۸ای ...ن چادر نیلی به سر اندر بکشیدزانکه زهرا را نیلی است به سر بر چادر
39. ۳۹از وهابی شد اگر کاخ حسینی ویرانشد ز قزاق عدو کاخ رضا ویران‌تر
40. ۴۰نه همانا نبد این کاخ همان کاخ رضاخانهٔ دین نبی بود که شد زیر و زبر
41. ۴۱نه به گنبد خورد این آتش توپ بیدادبلکه بر قلب علی خورد و دل پیغمبر
42. ۴۲ما اگر خانه خرابیم ز کس‌مان گله نیستکاین خرابی‌ همه از ماست در انجام نظر
43. ۴۳صاحب خانه اگر باز نبندد در خویشگله‌ای نیست اگر دزد درآید از در
44. ۴۴چه گریز است ز ماهیت طبع بشریکه بدو گوییم از مال کسان بهره مبر
45. ۴۵صعوه را گوییم از صید ملخ دست بدارباشه را گوییم از خون چکاوک بگذر
46. ۴۶تو هم ای شاهین‌، کبکان را زین بیش مگیرتو هم ای شیر، غزالان را زین بیش مدر
47. ۴۷گر چنین گوییم ای خواجه همانا که خطاستزانکه طبع حیوانی را این است گهر
48. ۴۸گر ضعیفان را بر خویش حراست نبودبر در و برزنشان خیل قوی راست گذر
49. ۴۹ای مسلمانان تا چند به وهم و به خیالای مسلمانان تا چند به بوک و به مگر
50. ۵۰هرکه او از خود و از خانه حفاظت نکندنبود حافظ او نیز، خدای اکبر
51. ۵۱نیست انسان را جز آنچه در او سعی نموداین‌چنین گفت پیمبر به همایون دفتر
52. ۵۲پس تو چون رنج نبردی ز که می خواهی گنجپس توچون سنگ نکندی ز که می‌خواهی زر
53. ۵۳مردم پاک دل هند به ما درنگرندگر ز تهران کند این چامه به کلکته گذر
54. ۵۴بر آن سید بیدار دل دانشمندبر آن سید والاگهر دانشور
55. ۵۵برآن راد علمدار سپاه اسلامبر آن راد هوادار اساس کشور
56. ۵۶سید پاک جلال‌الدین فرزند رسولکه یکی پاک رسولی است به گفتار و به فر
57. ۵۷دشمنان را قلم او همه تیر است و سناندوستان‌ را سخن او همه‌ قند است و شکر
58. ۵۸راستی نامه نغز او، حبلی است متینکه به پیوستن او خلقی بگسسته ز شر
59. ۵۹دادخواهی کند از اهل خراسان‌، آریدادخواه ما امروز جز او نیست دگر
60. ۶۰کام‌ها جمله فروبسته‌، ز‌بان ها خستهجور بگشوده دهان از همه‌سو چون اژدر
61. ۶۱نه یکی خامه که بنویسد درد درویشنه یکی نامه که بنیوشد حال مضطر
62. ۶۲بر سر اهل خراسان اگر آتش باردنشود مردم شیراز از آن هیچ خبر
63. ۶۳ور ببارد ز دو سو بر سر زنجانی تیغاردبیلی نکند سینه پی کینه سپر
64. ۶۴وگر آواز کشد، شر طلب و مفسده جوستچیست مفسد را پاداش به غیر از خنجر
65. ۶۵حالت ایران اینست به چنگال دو خصمتا چه سازد پس از این لطف خدای داور
66. ۶۶این‌چنین گفتم کاستاد ابیوردی گفت«‌به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر»