1. ۱ای خامه دوتا شو و به خط مگذروی نامه دژم شو و ز هم بر در
2. ۲ای فکر، دگر به هیچ ره مگرایوی وهم دگر به هیچ سو مگذر
3. ۳ای گوش‌، دگر حدیث کس مشنووی دیده دگر به روی کس منگر
4. ۴ای دست‌، عنان مکرمت درکشوی پای‌، طریق مردمی مسپر
5. ۵ای توسن عاطفت سبک‌تر چموی طایر آرزو، فروتر پَر
6. ۶ای روح غنی‌، بسوز و عاجز شووی طبع سخی بکاه و زحمت بر
7. ۷ای علم‌، از آنچه کاشتی بدرووی فضل از آنچه ساختی برخور
8. ۸ای حس فره‌، فسرده شو در پیوی عقل قوی خموده شو در سر
9. ۹ای نفس بزرگ، خرد شو در تنوی قلب فراخ‌، تنگ شو در بر
10. ۱۰ای بخت بلند، پست شو ایدونوی اختر سعد نحس شو ایدر
11. ۱۱ای نیروی مردمی بِبَر خواریوی قوت راستی بکش کیفر
12. ۱۲ای گرسنه جان بده به پیش نانوی تشنه بمیر پیش آبشخور
13. ۱۳ای آرزوی دراز بهروزیکوته گشتی‌، هنوز کوته‌تر
14. ۱۴ای غصهٔ زاد و بوم‌، بیرون شوبیرون شو و روز خرمی مشمر
15. ۱۵هان شمع بده که تیره شد مشرقهان رخت منه که شعله زد خاور
16. ۱۶ای خلق‌، فقیر شو ز سر تا بنوی قوم‌، اسیر شو ز بن تا سر
17. ۱۷ای ملک‌، درود گوی آن را کهزربستد وساخت کار ما چون زر
18. ۱۸ای امن برو که شد ز بد روزیلشکر غز و پادشای ما سنجر
19. ۱۹کاهندهٔ مردی‌، ای عجوز ریبفزای به رامش و به رامشگر
20. ۲۰ای غازه کشیده سرخ بر گونهاز خون دل هزار نام‌آور
21. ۲۱ره ده به مخنثان بی‌معنیکین توز به مردمان دانشور
22. ۲۲هر شب به کنارناکسی بغنوهر روز به روی سفله‌ای بنگر
23. ۲۳تا مایه سفله گی نگردد کمهر روز بزای سفله‌ای دیگر
24. ۲۴ای مرد، حدیث آتشین بس کنپنهان کن آتشی به خاکستر
25. ۲۵صد بار بگفتمت کزین مردمبگریز و فزون مخور غم کشور
26. ۲۶زان پیش که روزگار برگرددبرگرد ز روزگار دون‌پرور
27. ۲۷نشنیدی و نوحه بر وطن کردیبا نثری ‌آتشین و نظمی تر
28. ۲۸تو خون خوردی و دیگران نعمتتو غم بردی و دیگران گوهر
29. ۲۹وامروز درین پلید بیغولهپند دل خوبشتن به یاد آور
30. ۳۰رو به بازی نگر که افکندندچون شیر نرم به حبسگاه اندر
31. ۳۱هرچند به سیرت جوانمردیخوب‌است و فراخ‌، سمج شیر نر
32. ۳۲پس چیست که سمج من چوکام شیرتنگ است و عمیق و گنده و ابخر
33. ۳۳برسقفش روزنی چو چشم گرککاندر شب‌، تابد از بر کردر
34. ۳۴بر خاک فکنده بر یکی زبلوچون زالو چسبناک و سرد و تر
35. ۳۵افکنده به صدر بالشی چرکینپرگند چو گور مردهٔ کافر
36. ۳۶خود سنگ سیاه گور بدگفتیمن از بر او چو مرد تلقین‌گر
37. ۳۷تلقین ودعای من در آن شب بودنفرین و هجای شاه بدگوهر
38. ۳۸چون کودک شیرخواره ازگیتیطرفی نگرفته غیر خواب و خور
39. ۳۹با فسحت ملک جم ز طماعیملک و رمه گرد کرد و گاو و خر
40. ۴۰وانگه به مجاعه کرد الفغده‌از گندم خشک تا پیاز تر
41. ۴۱تا گشت بهای جمله یک بردهبفروخت ز ده برابر افزونتر
42. ۴۲شد دربار محمد غازیدر دورهٔ احمدی یکی متجر
43. ۴۳انبار ذغال و مخزن هیمهزاغهٔ رمه و دکان سوداگر
44. ۴۴نه رگ در تن‌، نه شرمش اندر چشمنه مهر به دل نه عشقش اندر سر
45. ۴۵نه ذوق شکار و پویه مرکبنه شوق نشاط و گردش ساغر
46. ۴۶نه حشمت بار و دیدن مردمنه همت کار و خواندن دفتر
47. ۴۷ذکریش نه جزگرفتن رشوتفکریش نه جز تباهی کشور
48. ۴۸آکنده و سرد پیکری چونانکز پیه فسرده قالبی منکر
49. ۴۹گه خورده فریب مردم عامیگه کرده فسون اجنبی از بر
50. ۵۰در معنی انتخاب و آزادیهر روز فکنده مشکلی دیگر
51. ۵۱اندیشهٔ ملک را نه خودکردهنه مانده به مردمان دانشور
52. ۵۲درکشور خود فسادها کردهچون در ده غیر مردکین گستر
53. ۵۳تا چندگهی بدین نمط گنجیبرگنج فزاید و جهد از در
54. ۵۴اندیشهٔ رفتن فرنگش بیشز اندیشه رفتن سر و افسر
55. ۵۵افساد کن ای خدایگان در ملکو اندیشه مکن ز ایزد داور
56. ۵۶هرجا بزنی شو و مکن ابقابر بن‌عم و عم و خاله و خواهر
57. ۵۷بستان زر ازین و آن و ده رخصتتا سفله زند به جان خلق آذر
58. ۵۸هشدارکه در پسین بد روزیملت کشد از خدایگان کیفر
59. ۵۹دربر رخ آرزوت نگشایدآن گنج که گرد کردی از هر در
60. ۶۰نه زور رضات‌ می کند یارینه نور ضیات می‌شود رهبر
61. ۶۱گیرند و زرت به سخره بستانندآنان که توشان همی کنی تسخر
62. ۶۲وانگه به کلاتت اندر اندازندآنجاکه عقاب افکند شهپر