1. ۱ای شوکت ای شکسته دل دوستان خویشبر جان عاشقان مزن از هجر خویش نیش
2. ۲گر بنگری در آینهٔ قلب خویشتنبینی به خود ارادت یاران زپیش بیش
3. ۳اوقات دوستان مکن از زهر عشوه تلخقلب فسردگان مکن از نیش غمزه ریش
4. ۴وصل تو داشت حوزهٔ ارباب ذوق جمعهجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش
5. ۵گویند از آن لب شکرین تلخ گفته‌ایتلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش
6. ۶گیرم که مردک هروی خورده شکریما و تو آن گرفت نبایستمان به ریش‌
7. ۷طبع حسود پنجه گشاید به هر دروغمرد غریق دست گذارد به هر حشیش
8. ۸یک شب عیادت من بیمار پیش گیرنبود گنه عیادت یاران به هیچ کیش
9. ۹اینجا دلیست خسته و مشتی گل و کتابواندر نهاده مجمرهٔ زرد هشت پیش
10. ۱۰وان شاهد صغیر به آهنگ بم و زبربا ذکر یا مجیر بود گرم کار خویش
11. ۱۱سوی دگر ندیم سبکروح تلخ‌وشبیگانه با مدّلس و با اهل ذوق خویش
12. ۱۲چنگ و دف و ترانه گرت نیز آرزوستهمراه خود بیار ولی بی سبیل و ریش!