1. ۱می فروهل زکف‌ای ترک و به یک‌سو نه چنگجامهٔ جنگ فروپوش که شد نوبت جنگ
2. ۲باده را روز بیفسرد بهل باده ز دستچنگ را نوبت بگذشت بنه‌ چنگ ز چنگ
3. ۳رخ برافروز و رخ خصم بیندای به قیرقد برافراز و قدخصم دوتا ساز چو چنگ
4. ۴از بر دوش‌، تفنگ‌افکن و آسوده گذارلختی آن دو سر زلف سیه غالیه رنگ
5. ۵نه که آن روی سیه گردد ازگرد مصافنه که آن زلف سیه گردد از دود تفنگ
6. ۶زلف تو مشک است ازگرد نفرساید مشکروی تو ماه است از دود نگیرد مه زنگ
7. ۷همره تعبیه بشتاب سوی دشت نبردچون به‌دشت اندر آهو و به کوه اندررنگ
8. ۸آهویی چون تو ندیدستم کاندر پیکاربدرد پهلوی شیر و بکند چشم پلنگ
9. ۹جز تو هرگز که شنید آهو با درع و کمانجزتو هرگزکه شنید آهو با تیر خدنگ
10. ۱۰آهویی لیکن پروردهٔ آن‌دشت که هستآهوانش را امروز به شیران آهنگ
11. ۱۱خطهٔ ایران منزلگه شیران که خداشنام پیروزی بنگاشته برهر سر سنگ
12. ۱۲کشوری جای مه آبادی و شاهان مدیمهترانی چو کیا مرز و چو آذر هوشنگ
13. ۱۳آنکه جمشیدش برکرد زکیوان دیهیموانکه کاوسش بنهاد به گردون اورنگ
14. ۱۴شاه کیخسرو او برد حشم تا در مصرشاه گشتاسب اوراند سپه تا درکنگ
15. ۱۵شاه دارای کبیرش ز خط وادی نیلتا خط وادی آموبه درآورد به چنگ
16. ۱۶تیردادش زد بر دیدهٔ یونانی تیراردشیرش زد بر تارک رومانی سنگ
17. ۱۷بست شاپورش دست ملک روم به یشتکرد بهرامش بر پای مهان پالاهنگ
18. ۱۸چندگه کیش زراتشتش آراست برویزآن سپس دولت اسلامش نو کرد به رنگ
19. ۱۹ملک منصوری او از در ری تا در چینملک‌محمودی اواز در چین تالب گنگ
20. ۲۰لشکر دولت سلجوقش بسپرد به کاماز خط باغ ارم تا چمن پور پشنگ
21. ۲۱داشت فرهنگ هزاران ز ملک اسمعیلهم ز عباس شهش بود هزاران فرهنگ
22. ۲۲به گه دولت تهماسب شهش روز و شبانبه یکی جای غنودند بهم گور و پلنگ
23. ۲۳گرچه بد دولت ایران به گه نادرشاههمه تیغ و همه تیر و همه رزم و همه جنگ
24. ۲۴لیک ازآن رزم بد ایران را آسایش و بزمهم از آن جنگ بُد ایران را آرایش و هنگ
25. ۲۵هرکجا یک ره یکران ملک پای نهاداز سرفخر برافراشت سر از هفت اورنگ
26. ۲۶دشمنش خیر ندیده است جز از دست اجلخصم او کام نبرده است جز از کام نهنگ
27. ۲۷هست ایران چوگران سنگ‌و حوادث چون سیلطی شود سیل خروشان وبجا ماند سنگ
28. ۲۸بینم آن روز که از فر بزرگان گرددساحت ایران آراسته همچون ارژنگ
29. ۲۹کارگاهی ز پی کاوش در هر معدنایستگاهی ز ره آهن در هر فرسنگ
30. ۳۰مردمانی همه با صنعت و با فخر و غرورکه ز بیکارگی و تن‌زنی آیدشان ننگ
31. ۳۱بن هر چاه فرو برده به پشت ماهیسر هر قصر برآورده به اوج خرچنگ
32. ۳۲رستنی رسته به هر مزرعه دشت اندر دشتبارها بسته بهر دهکده تنگ اندر تنگ
33. ۳۳نکته‌ها کرده ز بر مرد و زن از گفت بهارعوض گفتهٔ تازی و روایات فرنگ
34. ۳۴تا جهان است بود دولت مشروطه به پایجیش ما غالب و شاهنشه ما با فرهنگ