1. ۱ای به‌روی و به‌موی‌، لاله و سوسنسبزه داری نهفته در خز ادکن
2. ۲سوسن تو شکسته بر سر لالهلاله ی تو شکفته در بن سوسن
3. ۳لب لعلت گرفته رنگ ز مرجانسر زلفت ربوده بوی ز لادن
4. ۴آفت جانی از دو غمزهٔ دلدوزفتنه شهری از دو نرگس پرفن
5. ۵هرکجا دست برزنی به سر زلفرود از خانه بوی مشک به برزن
6. ۶زلف را بیهده مکاه که باشددل عشاق را به زلف تو مسکن
7. ۷خود به گردن تو راست خون جهانیکی رسد دست عاشقانت به گردن
8. ۸نرم گرددکجا دل تو بافغانکه به افغان نه نرم گردد آهن
9. ۹من نجویم به جز هوای دل توتو نجویی به جز بلای دل من
10. ۱۰نازش تو همه به طرهٔ گیسونازش من همه به حجه ذوالمن
11. ۱۱مهدی‌بن‌الحسن ستودهٔ یزدانشاه علم آفرین و جهل پراکن
12. ۱۲کارگیتی ازوست جمله به سامانپایهٔ دین از اوست محکم و متقن
13. ۱۳خرم آن روی کش نماید دیدارفرخ آن دست کش رسید به دامن
14. ۱۴آنکه جز راه دوستیش بپویداز خدایش بود هزار زلیفن‌
15. ۱۵پای از جاده خلافش برکشدست در دامن ولایش بر زن
16. ۱۶ای ولی خدای‌، خیز و زگیتیبیخ ظلم و بن ‌ستم را برکن
17. ۱۷پدری را تویی پسرکه هزارانگردن بت شکست و پشت برهمن
18. ۱۸بت گرانند و بت‌پرستان در دهرخیز و تنشان بسوز و بتشان بشکن
19. ۱۹چند ای خسرو زمانه به گیتیبی‌تو خاصان کنند ناله و شیون
20. ۲۰مسند شرع را هم اکنون بی‌توکفر برچید، خیز و مسند بفکن
21. ۲۱به فلک بر فراز رایت نصرتخاک در چشم دیو خیره بیاکن
22. ۲۲خیمهٔ عدل را بپاکن و بنشینکه ستمگر شد این زمانهٔ ریمن
23. ۲۳قومی ازکردگار بی‌خبران راجایگاه توگشته مکمن و مسکن
24. ۲۴تیغ خونریزی از نیام برون کنوز چنین ناکسان تهی کن مکمن
25. ۲۵خرم آن روز کاینچنین بنشینیای گدای در تو چرخ نشیمن
26. ۲۶رایت دین مصطفی بفرازیز حد ترک تا مداین و مدین