1. ۱ای پزشکی خطت رسید به منچون به یعقوب پیر، پیراهن
2. ۲خطی آنجا نبشته دیدم نغزکه شد از آن دو چشم من روشن
3. ۳شیوهٔ میر و شیوهٔ درویشهر دوان درتنیده در یک فن
4. ۴چون دو رنگ بدیع در یک گلچون دو جان عزیز در یک تن
5. ۵به لطیفی یکی لطیف غزالبه بدیعی یکی بدیع وثن
6. ۶گفته در هر نکت هزار مثلخفته در هر مثل هزار سخن
7. ۷از جزالت تنیده یک به دگرسخنان همچو حلقهٔ جوشن
8. ۸نثر با نثر پنجه در پنجهنظم با نظم دست درکردن
9. ۹شیر فکر مرا به دام آوردنیروی آن غزال شیر اوژن
10. ۱۰گویی آمد یکی پزشک از پارساز برای عیادت دل من
11. ۱۱مانده در شهر اصفهان محبوساصفهان گشته چاه و من بیژن
12. ۱۲نه منیژه که باشدم غمخوارنه تهمتن که داردم ایمن
13. ۱۳هست بند من از غم و احزانبود اگر بند بیژن از آهن
14. ۱۴بند آهن شکسته گردد لیکنشکند بندگرم وقفل حزن
15. ۱۵من و جفت و سه دختر و دو پسرهفت دلخسته همچو عقد برن!
16. ۱۶من به زعم کسان گنهکارمچیست آیا گناه کودک و زن‌!
17. ۱۷نه یکی آیدم به پیراموننه کسی گرددم به پیرامن‌!
18. ۱۸چون گروه جذامیان شده‌ایممانده از دوست رانده از دشمن‌!
19. ۱۹خانه‌ام شد به شهر ری ویرانزیر برف ویخ دی و بهمن
20. ۲۰که خدا خانه‌اش خراب کنادآنکه زو شد خراب خانهٔ من
21. ۲۱بهمن و دی چو دشمنان دگرسر برآورده‌اند از مکمن
22. ۲۲هرکه را پادشه ز چشم افکندگو به کس چشم دوستی مفکن
23. ۲۳خورده‌ام من به عهد شه سوگندپیش فرمان قادر ذوالمن
24. ۲۴کرده‌ با دست خود سجل که مدامپای ننهم برون ز عهد کهن
25. ۲۵نشکنم عهد شاه را که نهندلقب من بهار عهدشکن‌!
26. ۲۶پاس مشروطه و تعهد شاهحفظ قانون و راه و رسم سنن
27. ۲۷نگسلم مهر، گو رگم بگسلنشکنم عهد، گو سرم بشکن
28. ۲۸شاه مشروطه مرد در غربتگشت جانش رها ز رنج و محن
29. ۲۹پهلوی پادشه شده است و بدوجز به نیکی نبرد باید ظن
30. ۳۰قدرت اوست برتر از قانونهرچه خواهد دلش توان کردن
31. ۳۱گر کشد ور رها کند، شایدکش به‌ پیش‌ است تاج و تیغ و کفن
32. ۳۲دشمنانش قرین باد افراهدوستانش قرین پاداشن
33. ۳۳«‌نه مرا باتکاب او پایاب‌»«‌نه مرا با گشاد او جوشن‌»