1. ۱دندان طمع کن که شود درد تو درمانبس درد که درمان شود از کندن دندان
2. ۲دندان چو بفرساید و کاهد ز بنش گوشتریم آرد و زان زاید جرثومه فراوان
3. ۳جرثومه گه‌خایش‌، در لقمه درآیدواندر عمل هضم‌، پدید آرد نقصان
4. ۴وانگاه جهد در دوران دم و گرددبس درد در اندام پدید از اثر آن
5. ۵درد سر و درد شکم و درد مفاصلدرد عصب و سستی ماهیچه و ستخوان
6. ۶هرشب تبی آید چوتب ربع‌ا وتب غب‌در تابه درافتد تن و در تاب شود جان
7. ۷هر لحظه رود دردی و بازآید دردیزین کار پزشکان همه سرگشته و حیران
8. ۸دانای بزرگ آنگه گوید که مر این راچاره نبود هرگز، جزکندن دندان
9. ۹**
10. ۱۰اندر دهن نفس‌، بسی دندان داربمتا لقمهٔ افکار بخاییم بدیشان
11. ۱۱ناگاه فتد کرم طمع در دهن نفسواندر بن دندانی‌، جا گیرد آسان
12. ۱۲آنجای کند شخم و نهد تخم و بزایندکرمان طمع‌، بیشتر از ریگ بیابان
13. ۱۳چون لقمهٔ پندار بخاییم‌، از آن زهردر لقمه فرو ریزد از پایهٔ اسنان
14. ۱۴در معدهٔ روح افتد با لقمهٔ پنداروآنجای کند مفسده چون موش در انبان
15. ۱۵وانگه جهد اندر دوران دم دانشهر چیز بیوبارد چون گرسنه ثعبان
16. ۱۶بیماری نفس آرد و ناراحتی روحدرد سر عقل آرد و درد دل ایمان
17. ۱۷چون نفس شود خسته و جان گردد بیمارافرشتهٔ او سوی پزشگ آید گریان
18. ۱۸گوید که حکیما به وثاق اندر دارمبیماری افسرده و پژمرده و نالان
19. ۱۹چشمانش نابینا گشته است و نبیندجز منفعت شخصی و جزکیسه و جز خوان
20. ۲۰از تاب و توان رفته چون مستسبع شیداوز خواب و خورش مانده چو مستسقی عطشان
21. ۲۱یکباره رهاکرده طریق خرد و عقلبالمره نظر بسته ز عز و شرف و شان
22. ۲۲دانا به ملک گو: بیمار تو را سختدرد طمع و حرص گرفته است گریبان
23. ۲۳اندر دهن نفسش‌، دندانی خرد استابلیس مر آن را زده هر روز به سوهان
24. ۲۴بیخ و بن آن دندان پوسیده و زار استعلت همه زانست و علاجش بود آسان
25. ۲۵دندان طمع خوانند آن را و ببایستبرکندن آن از ته دل وز بن دندان
26. ۲۶دندان خرد را چو خوردکرم طمع‌، نیستدندان خرد، آن را دندان طمع خوان
27. ۲۷چون آز و طمع گردد با جان تو مقرونپیوسته خجل گردی اندر بر اقران
28. ۲۸هر درد که داری تو ز آز و طمع توستدندان طمع کن که شود درد تو درمان