1. ۱دردا که دور کرد مرا چرخ بی‌امانناکرده جرم‌، از زن و فرزند و خانمان
2. ۲قانع شدم به عزلت و عزلت ز من رمیدبر هرچه دل نهی ز تو بی‌شک شود رمان
3. ۳بگریختم به عزلت از بیم حبس و رنجهرچند بود عزلت با حبس توأمان
4. ۴گفتم مگر به برکت این انزوا شوماز یاد مردم و برم از کید خصم‌، جان
5. ۵دل از جهان گرفتم و رفتم به گوشه‌ایگفتم که گوشه گیرد از من مگر جهان
6. ۶چون کبک سر به برف نهفتم ولی چه سودگیتی نداد صید خود از کف به رایگان
7. ۷چون روی زی نشیب نهد اختر کسینتوان نگاهداشت مر او را به ریسمان
8. ۸پتیارهٔ زمان را دامی است هر طرفنتوان گریخت از دم پتیارهٔ زمان
9. ۹کوشم که در نهفت بمانم‌، ولی دریغبیرون کشند زر نهان گشته را ز کان
10. ۱۰از خاکدان کشند و به گنجش نهان کنندچون بنگرند رشتهٔ گوهر به خاکدان
11. ۱۱گوهر کجا و گنج کدام و کدام زرایدون که بی‌بهاترم از خشک استخوان
12. ۱۲هستند اهل فضل چو طاووس یا سمورکز بهر پر و پوست به جانشان رسد زیان
13. ۱۳بلبل به جرم صوت اسیر قفس شودو آزادوار زاغ بگردد به گلستان
14. ۱۴بس مردم شریف که از حرفت ادبدر حرقت ابد دل او سوخت جاودان
15. ۱۵بس نامور وزیر که از شومی هنرگلفام شد ز خون گلویش گریوبان
16. ۱۶آبی خوش از گلویش هرگز فرو نرفتآن کس که جست نام و نکرد آرزوی نان
17. ۱۷بس شاعران ز غزنه و لاهور خاستنددر عهد آل ناصر و آن خوب خاندان
18. ۱۸چون راشدی و اختری و رونی و حسنمختاری و سنایی و اسکافی جوان
19. ۱۹هریک ز نان شاعری اندوختند مالمسعود شد فریسهٔ حبس اندر این میان
20. ۲۰زنجیر و بند سود دوپایش ز بهر آنکببسود پای همت او فرق فرقدان
21. ۲۱ترسنده بود باید از‌ین دهر پرگزندلرزنده بود باید ازین چرخ بی‌امان
22. ۲۲بختم چو کشتی‌ای است فتاده به چار موجسکان فرو گسسته و بشکسته بادبان
23. ۲۳طوفان غم که موج هلاکش بود ز پیگاه از زمین بجوشد و گاهی از آسمان
24. ۲۴برگرد من دمنده نهنگان دیوچهربگشوده هر یکی پی بلعیدنم دهان
25. ۲۵گویند گل شکفت و به دیدار گل به باغساری چغانه‌زن شد و بلبل سرودخوان
26. ۲۶هر مرغکی به شاخ گلی آشیان گرفتجز من که دور مانده‌ام از جفت و آشیان
27. ۲۷از طرف بوستان بفتادم به حبس و بندهنگام آن که گل دمد از طرف بوستان
28. ۲۸مرغان باغ را کند از آشیان جداچون شد به باغ مرد دژآهنگ‌، باغبان
29. ۲۹خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانکبر برگ شنبلید چکد آب ناردان
30. ۳۰آن شکوه‌ها که داشت دل اندر نهان ز منزاشگ روان به روی من آورد ناگهان
31. ۳۱دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دلبی گوش‌چون شنیدو چسان گفت بی‌زبان
32. ۳۲هر لحظه‌ای خروش مغانی برآورمزین آذری که هست به جان و دلم نهان
33. ۳۳کآذرگشسب دارم اندر میان دلچونان که دارم آذر برزین میان جان
34. ۳۴نشگفت‌،‌ازین‌دو آتش‌سوزان که با منستکاین حبسگاه تیره شود قبلهٔ مغان
35. ۳۵چون بنگرم در آینه بر دو رخان زرددل گیردم ز انده و اشگم شود روان
36. ۳۶شد زعفران من سبب گریه از چه رویگر شد به خاصیت سبب خنده زعفران
37. ۳۷چون بربط شکسته به کنجی فتاده‌امرگ‌های زرد تار کشیده بر استخوان
38. ۳۸هر گه که تندباد حوادث وزد به مناز هر رگم چو چنگ برآید یکی فغان
39. ۳۹ننوازدم کسی ز هزاران هزار دوستچنگ شکسته را ننوازند بی گمان
40. ۴۰غبنا! که روزگار دغا تیغ کینه رابار نخست بر تن من کرد امتحان
41. ۴۱تن زد همی زمانه ی جانی ز حرب منروزی که بود درکف من خامه چون سنان
42. ۴۲اکنون دلیرشدکه خمش یافت مر مراآری به شیر بسته بتازد سگ شبان
43. ۴۳عمری سخن به خیر وطن گفتم ای دریغکآمد به دست هموطنانم به‌سر، زمان
44. ۴۴سر بر سر سنان رود آن را که نیست بختبیچاره من که رفت سرم بر سر زبان
45. ۴۵ای خستهٔ خدنگ حوادث به صبر کوشکآخر ز دست چرخ فرو افتد این کمان
46. ۴۶ور زانکه عمر شد سپری هیچ غم مدارکاندر زمانه کس بنمانده است جاودان
47. ۴۷ازکس وفا مدار طمع زانکه گفته‌اندقحط وفا است «‌در ...» آخرالزمان