1. ۱فغان از این جهان و ابتلای اوکه مانده‌ام عجیب در بلای او
2. ۲بسان دانه خرد گشت پیکرمازین بزرگ سنگ آسیای او
3. ۳غنا و شادیش به جای دیگرانبه جای من همه غم و عنای او
4. ۴به جای من چرا بدی همی کندچو من بدی کرده‌ام به‌جای او
5. ۵به گوش روزگار بر، فغان منرسید و داد پاسخی سزای او
6. ۶بگفت کاین جهان نه زان قبل بودکه ظن بد بری به راستای او
7. ۷جهان چه باشد؟ این زمین و مهر و مهسپهر وکهکشان پر ضیای او
8. ۸روان به راه شغل خویش هر یکینجسته شغل دیگری ورای او
9. ۹چمیده به اقتضای فعل خویشتنرمیده زان کجا، نه اقتضای او
10. ۱۰به عضو عضو این جهان چو بنگریگماشته به خدمتی خدای او
11. ۱۱یکی است چشم و دیگریست دید اویکیست درد و دیگری دوای او
12. ۱۲وجود تو هم آلتی است زین جهاننهاده بهرکاری اوستای او
13. ۱۳نگرکه چیست شغل راستین تودر این جهان و عرصهٔ وغای او
14. ۱۴کسی که شغل راستین خود کندهماره حاصل است مدعای او
15. ۱۵وگرنه شغل خویشتن هوا کندبه خواری و هوان کشد هوای او
16. ۱۶زمین اگر مدار خود فرو هلدبه تنگناکشد فراخنای او
17. ۱۷وگر قمر ز راه خویش کژ رودفتد ز کار، خنگ بادپای او
18. ۱۸تو هم گر از وظیفه زآستر شویبلای دهر بینی و جفای او
19. ۱۹وظیفه تو چیست اندرین جهان‌؟بکوش تا رسی به انتهای او
20. ۲۰ترا وظیفه خدمتست و مردمیبه مردمان و، هیچ نی سوای او
21. ۲۱چو کژدمی کنی به جای مردمیپذیره شو به زهر جانگزای او