1. ۱Sois sage, ô ma Douleur, et tiens-toi plus tranquille. / Tu réclamais le Soir; il descend; le voici: / Une atmosphère obscure enveloppe la ville, / Aux uns portant la paix, aux autres le souci.دانا باش، ای دردِ من، و آرام‌تر بنشین. / شامگاه را خواسته بودی؛ فرود می‌آید؛ اینک اوست: / هوایی تاریک شهر را در بر گرفته، / برای کسانی آرامش می‌آورد و برای دیگران، اضطراب.
2. ۲Pendant que des mortels la multitude vile, / Sous le fouet du Plaisir, ce bourreau sans merci, / Va cueillir des remords dans la fête servile, / Ma Douleur, donne-moi la main; viens par ici,در آن دم که جماعتِ پستِ آدمیان، / در زیرِ تازیانه‌ی «لذت» — این جلادِ بی‌رحم — / در جشنِ بردگانه‌شان پشیمانی برمی‌چینند، / ای دردِ من، دستت را به من بده؛ از این سو بیا،
3. ۳Loin d'eux. Vois se pencher les défuntes Années, / Sur les balcons du ciel, en robes surannées; / Surgir du fond des eaux le Regret souriant;دور از آن‌ها. ببین چگونه سال‌های مرده، / بر مهتابی‌های آسمان، در جامه‌های کهنه، خم می‌شوند؛ / و «حسرت» با لبخند از اعماقِ آب‌ها سر برمی‌آورد؛
4. ۴Le Soleil moribond s'endormir sous une arche, / Et, comme un long linceul traînant à l'Orient, / Entends, ma chère, entends la douce Nuit qui marche.خورشیدِ در حالِ مردن زیرِ طاقی به خواب می‌رود، / و، چون کفنی دراز که از مشرق کشیده می‌شود، / بشنو، ای دلبندِ من، گوش‌ کن به آن شبِ نرم که در راه است.