1. ۱ای رسته ز گلزارت آن نرگس جادوهاصاد قلم تقدیر با مصرع ابروها
2. ۲ نتوان به دل عشاق افسون رهایی خواند زین سلسله آزادند زنجیر‌ی‌ گیسوها
3. ۳ نیرنگ طلب ما را این دربدری آموخت قمری به سر سرو است آوارهٔ‌ کوکوها
4. ۴ بر غنچه ستم‌ها رفت تا گل چمن‌آرا شد از گرد شکست دل رنگی‌ست بر‌ این روها
5. ۵ صید دو جهان‌ از عدل در پنجهٔ اقبال است پرواز نمی‌خواهد شاهین ترازوها
6. ۶ تا لفظ نگردد فاش معنی نشود عریان بی‌پردگی رنگ است آشفتگی بوها
7. ۷ خست ز کرم‌کیشان ظلم است به درویشان برسبزه دم تیغ است لب‌خشکی این جوها
8. ۸ ما سجده‌سرشتان را جز عجز پناهی نیست امید رسا داریم چون سر به ته موها
9. ۹ هر‌ کس ز نظرها جست از خاک برون ننشست واماند‌ة این صحراست گرد رم آهوها
10. ۱۰ این عالم‌ اندوه‌ است یاران‌ طرب اینجا نیست جمعیت اگر خواهی پیشانی و زانوها
11. ۱۱قانع‌صفتا‌ن بیدل بر مائدة قسمت چون موج‌ گهر بالند از خوردن پهلوها