شاعر کلاسیک

بلند اقبال

۱۲۴۵–۱۳۱۸ ق.شیراز

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

جستجو در آثار بلند اقبال

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۵۱۷ اثر

شمارهٔ ۱

نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها • که شیرین‌کام از او هستند مجنون‌ها و عاقل‌ها

شمارهٔ ۲

کس نخوابد تا به صبح از ناله من هر شبا • هر شب از بس تا به صبح از درد گویم یا ربا

شمارهٔ ۳

نگار من چو پی رقص از میان جهدا • چنان جهد که زعشقش دلم ز جان جهدا

شمارهٔ ۴

افزوده غم عشق تو درد و تب ما را • کرده است سیه هجر تو روز و شب ما را

شمارهٔ ۵

توبرانی اگر ز درما را • نیست ره بر در دگر ما را

شمارهٔ ۶

پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را • خم ازغم چون کمان کردی تو از ابروی خود ما را

شمارهٔ ۷

دیده در آینه گویا خط وخال خود را • که نداند چومن دلشده حال خود را

شمارهٔ ۸

طرز دیگر بنگرم امسال یار پار را • بینم اندر جلوه هر دم در لباسی یار را

شمارهٔ ۹

کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را • نمائی چند بی سامان همی دلهای مسکین را

۱۰

شمارهٔ ۱۰

از پریشانی من گر خبری بود تو را • به من و حال دل من نظری بود تو را

۱۱

شمارهٔ ۱۱

به سویت از چه ز محراب می کند رو را • مگر به شیخ نمودی تو طاق ابرو را

۱۲

شمارهٔ ۱۲

ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را • کنی ز شانه پریشان چو عنبرین مو را

۱۳

شمارهٔ ۱۳

زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را • زن دوجام می که تا گیرد غم صد ساله را

۱۴

شمارهٔ ۱۴

به ما روز آور ای مه امشبی را • که سازیم از تو حاصل مطلبی را

۱۵

شمارهٔ ۱۵

در بر از زلف زره سان کرده ای جوشن چرا • داری ار آهنگ قتل ای دوست با دشمن چرا

۱۶

شمارهٔ ۱۶

وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مرا • شیشه عمر از خدا خواهم به سنگ آید مرا

۱۷

شمارهٔ ۱۷

سودای عشق کرده ز خود بی‌خبر مرا • آسوده دل نموده ز هر خیر و شر مرا

۱۸

شمارهٔ ۱۸

در جوانی نه همی کرده غمت پیر مرا • کرده عشق رخ تو صورت تصویر مرا

۱۹

شمارهٔ ۱۹

دردا که هیچکس نبود دادرس مرا • آوخ که یاوری نکند هیچکس مرا

۲۰

شمارهٔ ۲۰

نامه ای قاصد اگر آورد از دلبر ما • زر چه باشد به نثار قدم او سر ما

درباره‌ی بلند اقبال

به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است.

دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت».

آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

۷۳۴

شعر در دیوان

۵۱۷

غزلیات

۱۲

قصاید

۵۱

قطعات