1. ۱بر سپهر حسن رویش آفتابی دیگرستلیکن از شعر سیاهش سایبانی دیگرست
2. ۲زینت خوبان بگاه جلوه از زیور بودروی شهر آرای تو زیب و بهای زیورست
3. ۳گفتم آرم در دهن ناگه لبت خندید و گفتز آن نمیترسی که بگدازد نه آخر شکرست
4. ۴با خرد گفتم که زیر سایه زلفش رخ استگفت میگویند اما آفتابی دیگرست
5. ۵درد عشقش چون نهان دارم که بر رویم ز اشکشرح آنرا خوش خطی از سیم بر سطح زرست
6. ۶بس که هست ابن یمین را آرزوی وصل اویک سخن کز روی معنی گنجهای گوهرست
7. ۷استعارت کرد از درگاه شاهنشاه و گفتباز اندر دل تمنای وصال دلبرست