1. ۱دارم از غنچه ی لعل تو خطایی که مپرسلطف و قهری که مگو، ناز و عتابی که مپرس
2. ۲هر زمان سوخته ی داغ بهشتی صفتیستدارم از دست دل خویش عذابی که مپرس
3. ۳بیخود از پرتو خورشید رخش افتادمبر رخم زد مژه ی گرم گلابی که مپرس
4. ۴آب و آتش نشود جمع ولی دیده ی مندارد از آتش رخسار تو آبی که مپرس
5. ۵شمع می گفت شب از گرمی رویت سخنیزار می سوخت دل خسته ز تابی که مپرس
6. ۶با خیال لب میگون تو از اشک نیازداشتم در قدح دیده شرابی که مپرس
7. ۷هر سؤالی که دل از لعل تو می کرد نهانغمزه ی شوخ تو می داد جوابی که مپرس
8. ۸نرسد هیچگه آن سرو بسر منزل ماور رسد می کند از ناز شتابی که مپرس
9. ۹نقل می کرد فغانی ز دهانت سخنیغنچه بر طرف چمن داشت حجابی که مپرس