1. ۱فردا که هر غنیم نماید غنیم خویشدست منست و دامن یار قدیم خویش
2. ۲یا رب بمذهب که بود سوختن رواآنرا که پرورند بناز و نعیم خویش
3. ۳گر پی برد غنی که چه سودست در کرمریزد چو آب در قدم خلق سیم خویش
4. ۴یاری کجاست تا بخرابات رو نهیمکز دست داده ایم ره مستقیم خویش
5. ۵نازکترست از آنکه توان داد ازو نشانآن گل که تازه ساخت جهان از نسیم خویش
6. ۶ما در عرق زرنگ خوش و بوی دلکششاو بی نیاز چون گل و می از شمیم خویش
7. ۷عاشق نه آنکسست که معشوق دلنوازسازد برود و باده مدامش ندیم خویش
8. ۸نام از کرم ثبات پذیرد نه از درماین نکته گفت حاتم طی با ندیم خویش
9. ۹دانستنیست سر محبت نه گفتنیبگذار فهم نکته بطبع سلیم خویش
10. ۱۰محرم نشد فغانی درویش کان غیورمیر اندیش بتیر ز گرد حریم خویش