1. ۱نخل قدت که از چمن جان برآمدهشاخ گلی بصورت انسان برآمده
2. ۲از پای تا به سر همه جانست آن نهالگویا ز آب چشمه ی حیوان برآمده
3. ۳اکنون تویی جمیل جهان گرچه پیش ازینآوازه ی جمال ز کنعان برآمده
4. ۴در هر زمین که جلوه کنان رفته یی بنازآه از نهاد کبک خرامان برآمده
5. ۵دزدیده چون بشمع رخت کرده ام نظراز دل هزار شعله ی پنهان برآمده
6. ۶مست از می شبانه مه من ز خواب نازبا آفتاب دست و گریبان برآمده
7. ۷خون خورده ام که گشته میسر وصال دوستبی درد را خیال که آسان برآمده
8. ۸در هر چمن که خوانده فغانی سرود عشقافغان ز بلبلان خوش الحان برآمده