1. ۱بیا که پیر مغان در سبو شراب انداختهوای مغبچه دل‌ها در اضطراب انداخت
2. ۲نه ساقی از خوی رخسار خود چکاند به جامپی نشاط دل من به می گلاب انداخت
3. ۳بجست اهل طرب را پی نشاط صبوحولی چو دید مرا خویش را به خواب انداخت
4. ۴ز چرخ کار به جز تاب و پیچ نیست خوش آنکه پیکرش را به گرداب می به تاب انداخت
5. ۵گهی فغان که کند ابر لرزه دان به یقینکه آه سرد من آن لرزه در سحاب انداخت
6. ۶اگر نه رند ز جلاد غم گریخته بودچرا به میکده خود را به صد شتاب انداخت
7. ۷چه غم ز خاک مذلت چو خویش را فانیبه خاک درگه شاه فلک جناب انداخت