1. ۱ای ندیمان شهریار جهانای بزرگان درگه سلطان
2. ۲ای پسندیدگان خسرو شرقهمنشینان او به بزم و به خوان
3. ۳پیش شاه جهان شما گوییدسخن بندگان شاه جهان
4. ۴من هم از بندگان سلطانمگرچه امروز کم شدم ز میان
5. ۵مر مرا حاجت آمده‌ست امروزبه سخن گفتن شما همگان
6. ۶همگان حال من شنیده‌ستیدبلکه دانسته‌اید و دیده عیان
7. ۷شاه گیتی مرا گرامی داشتنام من داشت روز و شب به زبان
8. ۸باز خواندی مرا ز وقت به وقتباز جستی مرا زمان به زمان
9. ۹گاه گفتی بیا و رود بزنگاه گفتی بیا و شعر بخوان
10. ۱۰به غزل یافتم همی احسنتبه ثنا یافتم همی احسان
11. ۱۱من ز شادی بر آسمانِ بریننام من بر زمین دهان به دهان
12. ۱۲این همی گفت فرخی را دوشزر بداده‌ست شاه زر افشان
13. ۱۳آن همی گفت فرخی را دیاسب داده‌ست خسرو ایران
14. ۱۴نو بهاری شکفته بود مراکه مر آن را نبود بیم خزان
15. ۱۵باغها داشتم پر از گل سرخدشتها پر شقایق نعمان
16. ۱۶از چپ و راست سوسن و خیریوز پس و پیش نرگس و ریحان
17. ۱۷از سر کوه بادی اندر جستگل من کرد زیر گل پنهان
18. ۱۸به کف من نماند جز غم و دردزان همه نیکویی نماند نشان
19. ۱۹گفتی آنرا به خواب دیده‌ستمیا کسی گفت پیش من هذیان
20. ۲۰حال آدم چو حال من بوده‌ستاین دو حالست همسر و یکسان
21. ۲۱آنچه زین حالها به ما دو رسیدمَرَسادا به هیچ پیر و جوان
22. ۲۲من ز دیدار شه جدا ماندمآدم از خلد و روضه رضوان
23. ۲۳چشم بد ناگهان مرا دریافتکارم از چشم بد رسید به جان
24. ۲۴شاه از من به دل گران گشته‌ستبه گناهی که بیگناهم از آن
25. ۲۵سخنی باز شد به مجلس شاهبیشتر بود از آن سخن بهتان
26. ۲۶سخن آن بد که باده خورده همیبه فلان جای فرخی و فلان
27. ۲۷این سخن با قضا برابر گشتاز قضاها گریختن نتوان
28. ۲۸راد مردی کنید و فضل کنیدبر شه حق شناس حرمت دان
29. ۲۹من درین روزها جز آن یک روزمی نخوردم به حرمت یزدان
30. ۳۰به سرایی درون شدم روزیبا لبی خشک و با دلی بریان
31. ۳۱گفتم آن جا یکی خبر پرسمزانچه درد مرا بود درمان
32. ۳۲خبری یافتم چنانکه مراراحت روح بود و رامش جان
33. ۳۳قصد کردم که باز خانه رومتا دهم صدقه و کنم قربان
34. ۳۴آن خبر ده مرا تضرع کردکه مرو مر مرا بمان مهمان
35. ۳۵تا بدین شادی و نشاط خوریمقدحی چند باده از پس نان
36. ۳۶من به پاداش آن خبر که بدادبردم او را بدین سخن فرمان
37. ۳۷خوردم آنجا دو سه قدح سه‌یکیبودم آنجا بدان سبب شادان
38. ۳۸خویشتن را جز این ندانم جرممن و سوگند مصحف و قرآن
39. ۳۹اگر این جرم درخور ادبستچوب و شمشیر و گردن اینک و ران
40. ۴۰گو بزن مر مرا و دور مکنگو بکش مر مرا و دور مران
41. ۴۱شاه ایران از آن کریم‌ترستکه دل چون منی کند پخسان
42. ۴۲جاودان شاد باد و خرم بادتن و جانش قوی و آبادان
43. ۴۳کار او همچو نام او محمودنام نیکوی او سر دیوان
44. ۴۴هر که جز روزگار او خواهدروزگارش مباد نیم زمان