1. ۱به من باز گرد ای چو جان و جوانیکه تلخست بی‌تو مرا زندگانی
2. ۲من اندر فراق تو ناچیز کردمجمال و جوانی، دریغا جوانی
3. ۳دریغا تو کز پیش رویم جداییدریغا تو کز پیش چشمم نهانی
4. ۴سفر کردی و راه غربت گرفتیبه راه اندر ای بت همی دیر مانی
5. ۵چه گویی به تو راه جستن توانمچه گویم به من باز گشتن توانی
6. ۶دل من ز مهر تو گشتن نخواهددلی دیده ای تو بدین مهربانی؟
7. ۷گرفتم که من دل زِ تو برگرفتمدل من کند بی‌تو همداستانی
8. ۸من از رشک قد تو دیدن نیارمسهی سرو آزاده بوستانی
9. ۹ز بس کز فراق تو هر شب بگریمبگرید همی با من انسی و جانی
10. ۱۰ترا گویم ای عاشق هجر دیدهکه از دیده هرشب همی خون چکانی
11. ۱۱چه مویی چه گریی چه نالی چه زاریکه از ناله کردن چو نالی نوانی
12. ۱۲چرا بر دل خسته از بهر راحتثناهای قطب المعالی نخوانی
13. ۱۳ابو احمد آن اصل حمد و محامدمحمد، کش از خسروان نیست ثانی
14. ۱۴همه نهمت و کام او خوب کاریهم رسم و آیین او خسروانی
15. ۱۵جهان راهمه فتنه خویش کردهبه نیک و خصالی و شیرین زبانی
16. ۱۶به آزادگی از همه شهریارانپدیدست همچون یقین از گمانی
17. ۱۷زهی برخرد یافته کامگاریزهی برهنر یافته کامرانی
18. ۱۸اگر چند از نامورتر تباریوگر چند کز بهترین خاندانی
19. ۱۹بزرگی همی جز به دانش نجوییملکزادگان کنون را نمانی
20. ۲۰ز فضل و هنر چیست کان تونداریز علم و ادب چیست کان توندانی
21. ۲۱به علم و ادب پادشاه زمینیبه اصل و گهر پادشاه زمانی
22. ۲۲پدر شهریار جهان داری و توز دست پدر شهریار جهانی
23. ۲۳عدوی تو خواهدکه همچون توباشدبه آزاده طبعی ومردم ستانی
24. ۲۴نگردد چو یاقوت هرگز بدخشینه سنگ سیه چون عقیق یمانی
25. ۲۵نیاید به اندیشه از نیست هستینیاید به کوشیدن از جسم جانی
26. ۲۶ترا نامی از مملکت حاصل آمدنکردی بدان نام بس شادمانی
27. ۲۷بکوشی کنون تاهمی خویشتن راجز آن نام نامی دگر گسترانی
28. ۲۸مگر عهد کردی که در هر دل ای شهز کردار نیکو نهالی نشانی
29. ۲۹به دست سخی آزها را امیدیبه لفظ حری نکته ها را بیانی
30. ۳۰پی نام و نانند خلق زمانهتومر خلق را مایه نام و نانی
31. ۳۱گه مهربانی چو خرم بهاریگه خشم وکین همچو باد خزانی
32. ۳۲اگر مر ترا از پدر امر باشدبه تدبیر هر روز شهری ستانی
33. ۳۳به هیبت هلاک تن دشمنانیبه چهره چراغ دل دوستانی
34. ۳۴به صید اندرون معدن ببر جوییمگر تو خداوند ببر بیانی
35. ۳۵ز بهر تقرب قوی لشکرت راسپهر از ستاره دهد بیستگانی
36. ۳۶سخاوت بر تو مکینست شاهاازیرا که تو مر سخارا مکانی
37. ۳۷اگر بخل خواهد که روی تو بیندبگوش آید او را ز تو «لن ترانی »
38. ۳۸همه ساله گوهر فشانی ز دو کفهمانا که تو ابر گوهرفشانی
39. ۳۹به محنت همه خلق را دستگیریبه روزی همه خلق را میزبانی
40. ۴۰ز حرص برافشاندن مال جودتبه زایر دهد هر زمان قهرمانی
41. ۴۱نشان ده زخلقت نداده ست هرگزنشان خواه را جز به خوبی نشانی
42. ۴۲توانگر بود بر مدیح تو مادحز علم و نکت و ز طراز معانی
43. ۴۳الا تا که روشن ستاره ست هر شببراین آبگون روی چرخ کیانی
44. ۴۴هوا را بودروشنی و لطیفیزمین را بود تیرگی و گرانی
45. ۴۵تو بادی جهاندار، تااین جهان رابه بهروزی و خرمی بگذرانی
46. ۴۶به عز اندرون ملک تو بینهایتبه ملک اندرون عز تو جاودانی
47. ۴۷ترا عدل نوشیروانست و از توغلامانت ار تاج نوشیروانی
48. ۴۸جز این یک قصیده که از من شنیدیهزاران قصیده شنو مهرگانی