1. ۱دل من همی جست پیوسته یاریکه خوش بگذراند بدو روزگاری
2. ۲شنیدم که جوینده یابنده باشدبه معنی درست آمد این لفظ باری
3. ۳بتی چون بهاری به دست من آمدکه چون او بتی نیست اندر بهاری
4. ۴بتی چون گل تازه کاندر مه دیز رخسار او گل توان شد کناری
5. ۵چه قدش چه پیراسته زاد سرویچه رویش چه آراسته لاله زاری
6. ۶به کام دل خویش یاری گزیدمکه دارد چو یار من امروز یاری؟
7. ۷بدین یار خود عاشقی کرد خواهمکزین خوش‌تر اندر جهان نیست کاری
8. ۸دل، او را همی خواست، او را سپردمهمین به که من کردم از هر شماری
9. ۹چرا دل دهم جز بدو چون ندارمپس از خدمت شه جز او غم‌گساری
10. ۱۰شه عالم عادل داد گسترکه بی چاکر او نیابی دیاری
11. ۱۱ولیعهد محمود غازی محمدمهین خسروی برترین شهریاری
12. ۱۲به هر فضلی اندر جهان گشته پیداچو تابان مهی بر سر کوهساری
13. ۱۳گراز تو کسی کش ندیده ست پرسدکه «دانی ملک را»؟ چه گویی تو باری
14. ۱۴کریمست و آزاده و تازه روییجوانست و آهسته و با وقاری
15. ۱۵خوی و سیرت و راه و آیین و رسمشپسندیده نزدیک هر هوشیاری
16. ۱۶جهان پیش او روز تا شب به خدمتمیان بسته بر گونه پیشکاری
17. ۱۷نه اصل و بزرگیش را منتهایینه احسان و کردار او را کناری
18. ۱۸نه هنگام زربخشی اوراست صبرینه هنگام کوشش مراو را قراری
19. ۱۹به کار اندرون داهی پیش بینیبه خشم اندرون صابر بردباری
20. ۲۰به یک جابر آمیخته حلم و صبرشقراریست پنداری اندر قراری
21. ۲۱به هر مادحی مل بخشد جهانیبه هر زایری سیم بخشد به باری
22. ۲۲تهی نیست از بخشش او سراییچو از لشکر شاه ایران حصاری
23. ۲۳سخاوت میان بخیلی و دستشبر آورده از روی و آهن جداری
24. ۲۴هر ابری که بگذشت بر مجلس اوز شرم کف اوشود چون غباری
25. ۲۵غمی نیست ار با کفش بر نیایدبه صد سال شمسی ز در یا بخاری
26. ۲۶حصاری و از ترکش او خدنگیمصافی و از موکب او سواری
27. ۲۷چو نالی سبک بگذراند به تیریگران شاخ از سالخورده چناری
28. ۲۸زده خشت زخم خدنگیش نایدنیاید زده مورچه فعل ماری
29. ۲۹هر آن کس که بیخواب شد ز نهیبشنخوابد سبک دیگر از کوکناری
30. ۳۰نگر تا تو اسفندیارش نخوانیکه آید ز هر مویش اسفندیاری
31. ۳۱به هر کاری او را کند بخت یاریجهان را نیاید چنو بختیاری
32. ۳۲ز اقبال سلطان بر او حاسدان راشد از اشک هر چشم چون کفته ناری
33. ۳۳از این نیکوییهای او دشمنان رابه سربود در هر زمانی خماری
34. ۳۴ز خوبی که ایزد بد و داد خواهدهمانا یکی نیست این از هزاری
35. ۳۵زهی خسروی کاین همه روشناییزرای تو گیرد همی نوبهاری
36. ۳۶ز شادی که از تو جهان راست نونونبینم همی در جهان سوکواری
37. ۳۷شکار شهان بیشتر مرغ باشدشکار تو شیرست و نیکو شکاری
38. ۳۸چه کردار داری که در گوش هر کسز شکر تو بینم همی گوشواری
39. ۳۹مرا جامه خاصه خویش دادیچه باشدمرا بیش از این افتخاری
40. ۴۰چو طاووس رنگین مرا جلوه دادیبه طاووسی چون شکفته بهاری
41. ۴۱قبای تو جز تاجداری نپوشدنهادی مرا پایه تاجداری
42. ۴۲فزودی مرا زین قبا تاقیامتجمالی و جاهی به هر پود و تاری
43. ۴۳بزرگی و جاه و جمال وشرف رازبانیست گوینده زین هر چهاری
44. ۴۴به ناکرده خدمت دهی حق خدمتکه دیده ست هرگز چوتو حقگزاری
45. ۴۵همی تا ز بهر مثل بر زبانهادر آید که هر اشتر و مرغزاری
46. ۴۶چنان چون بگویند اندر مثلهاکه پهلوی هر گل نشسته ست خاری
47. ۴۷ترا باد هر جا که بنهند تختیعدو را بود، هر کجا هست، داری
48. ۴۸زخوبان و از ریدکان سراییبه قصر تو هر خانه ای قندهاری