1. ۱ای ترک دگر خیره غم روزه نداریکز کوه برون آمدآن عید حصاری
2. ۲گریک مه پیوسته به دشواری بودییک سال دمادم به خوشی عید گزاری
3. ۳مانا علم عیدست آن مه که تو دیدیکو بود بدان خوبی واندوه گساری
4. ۴آن ماه ندانی که ترا دوش چه گفته ست ؟گفته ست که ای ماه چرا باده نیاری
5. ۵مه گفت و نکو گفت، من ازتو نپسندمگر تو سخن ماه نکوگوش نداری
6. ۶زین پیش همی روزه شمردی، گه آن بودگاهست که اکنون قدح باده شماری
7. ۷برخیز و فراز آی و قدح پر کن و پیش آرزان باده که تابنده شود زو شب تاری
8. ۸زان باده که رنگ رخ آن دارد کو رااز میر عنایت بود از دولت یاری
9. ۹آن شاه عدو بند که بگرفت و بیفکندکرگی و دژم شیری اندر ره باری
10. ۱۰آن میر جهانگیر که با لشکر کشمیرآن کرد که با کبک کند باز شکاری
11. ۱۱آن گرد نکو نام که اندر دره رامبا پیل همان کردکه با کرگ ز خواری
12. ۱۲سالار سپاه ملک ایران محمودیوسف پسر ناصر دین آن شه کاری
13. ۱۳شاهی که چو او دست به تیرو به کمان بردمشغول شود شیر به فریاد و به زاری
14. ۱۴با شیر ژیان روز شکار آن بنمایدکز بیم شود نرمتر از پیل عماری
15. ۱۵زآنگونه که ا زجوشن خر پشته خدنگشبیرون نشود سوزن درزی زدواری (؟)
16. ۱۶تیغش به گه جنگ چو ابریست که آن ابرخون بارد از آن گونه که باران بهاری
17. ۱۷از هیبت او دشمن او گر همه کوهستمعروفتر از کاه به زاری و نزاری
18. ۱۸با این همه رادیست که بیشست به بخششبخشش ده هزاری بود و بیست هزاری
19. ۱۹ای بار خدایی که خوداز عمر ندانیروزی که درآن روز دو صد حق نگزاری
20. ۲۰قدر درم و قیمت دینار ببردیاز بس که درم پاشی و دینار بباری
21. ۲۱نزدیک تو بیقدرتر و خوارترین چیزآن چیز که آن را تو به زایر نسپاری
22. ۲۲عیدست و بر این عید میی خور که ز عکسشرخساره دیناری گردد گل ناری
23. ۲۳رامش کن شادی کن و عشرت کن و خوش باشمی نوش کن از دست نکویان حصاری