1. ۱خدای داند بهتر که چیست در دل منز بس جفای توای بیوفای عهدشکن
2. ۲چو مهربانان در پیش من نهادی دلنبرد و برد دلم جز به مهربانی ظن
3. ۳همی ندانست این دل که دل سپردن توهمیشه کار تو بوده ست زرق و حیله و فن
4. ۴دل تو آمده بوده ست تا دلم ببردببردو رفت به کام و مراد باز وطن
5. ۵من از فریب تو آگه نه وتو سنگین دلهمی فریفته بودی مرا به چرب سخن
6. ۶هم آن کسی که به خوشی به من سپردی دلچو دل نباشد جان را چه کرد خواهم من
7. ۷کنون که حال چنین شد چه باز خواهی دلچه اوفتاد که دل بازخواستی از من
8. ۸دلم ببردی وجان هم ببر که مرگ بهستز زندگانی اندر شماتت دشمن