1. ۱عشق خوشست ار مساعدت بود از یاریار مساعد نه اندکست و نه بسیار
2. ۲هست ، ولیکن کجا یکیست، زده جاده دل بینی بدو نهاده بزنهار
3. ۳شکر خداوند را که لاله رخ منچون دگران نیست نامساعد ومکار
4. ۴چرب زبانست و خوب خوی و وفا جویسخت بدیعست و خوبروی و وفادار
5. ۵باده دهد ، چون مرا بباده بود میلبوسه دهد، چون مرا ببوسه فتد کار
6. ۶گاه کند خانه را به زلف چو تبتگاه کند خیمه را به روی چو فرخار
7. ۷لاله فروشد مرا و مشک فرو شدلاله فروشست دلبر من و عطار
8. ۸مشک فروشد مرا زنافه دو زلفلاله فروشد مرا زباغ دو رخسار
9. ۹باغ دو رخسار او خوشست ولیکنخوشتر از آن باغ، خوی شاه جهاندار
10. ۱۰قطب معالی ملک محمد محمودناصر دین و معین ملت مختار
11. ۱۱آنکه ز دعوی فزون نماید معنیوانکه ز گفتار بیش دارد کردار
12. ۱۲جود وسخا را ازو فزون شده قسمتعلم وادب را بدو فروخته بازار
13. ۱۳اهل ادب را بزرگ دارد و نشگفتاین ز بزرگیش، بس بزرگ مپندار
14. ۱۴قدر گهر جز گهر شناس ندانداهل ادب را ادیب داند مقدار
15. ۱۵چشم بدان دور باد از آن شه کان شهسخت ادب پرورست و علم خریدار
16. ۱۶درگه او را چه خواند باید زین پسسجده گه خسروان و قبله احرار
17. ۱۷ای بسیاست فرو برنده اعداای بسخاوت بر آورنده زوار
18. ۱۸کیست که از بخشش تو نیست گران دخلکیست که از منت تو نیست گرانبار
19. ۱۹خدمت تو خادمانت را گه تعریففارغ دارد به نیک داشت ز گفتار
20. ۲۰هر چه کسی بی نیاز بینی امسالخدمت فرخنده تو کرده بود پار
21. ۲۱گر تو بدینگونه داشت خواهی چاکرهر ملکی را بخدمت آمده انگار
22. ۲۲قیصر بر درگه تو درد ناقوسهر قل در خدمت تو برد زنار
23. ۲۳فره شاهی خدای جمله ترا دادوانک بر چهره تو هست پدیدار
24. ۲۴شاه جهان خسرو زمان پدر توکرد گه کین به تیغ زر تو معیار
25. ۲۵صدر مظالم بتو ندادی بر خیرگر تو نبودی بصدر ملک سزاوار
26. ۲۶با تو امیرا برابری نتوان کردوانکه کند باشد از قیاس نه هشیار
27. ۲۷از ملکان آن بزرگتر که تو او رااز پی خدمت بروز بار دهی بار
28. ۲۸زیر خلاف تو جای مار شکنجستمرد که عاقل بود حذر کند از مار
29. ۲۹عار ز بهر مخالفان تو زنده ستورنه بکندی مفاخر تو سر عار
30. ۳۰هر که ز بیم سیاست تو فرو خفتمحشر برخیزد و نگردد بیدار
31. ۳۱فخر کند چوب وسر فرازد بر عودزانکه عدوی ترا ز چوب بود دار
32. ۳۲ای بتو آباد عدل عمر خطابوی ز تو بر پای علم حیدر کرار
33. ۳۳با سخن تو همه سخنها ناقصبا هنر تو همه هنرها بیکار
34. ۳۴بی گنهی کس بر تو خوار نگرددزر زچه خواری کشد چو نیست گنهکار !
35. ۳۵آنکه مراو را عزیز کرد خداونداز چه قبل نزد تو ذلیل شد و خوار!
36. ۳۶آز همی گرد زر گذشت نیاردتا ببریدی سر سؤال به دینار
37. ۳۷بار خدایا! خدایگانا! شاها!شعر مرا سهل بر گذاره کن این بار
38. ۳۸زانکه مرا رنج و خستگی ره قنوجکوفته کرده ست و خیره مغز و سبکسار
39. ۳۹من که ترا شعر گویم از پس این شعرجهد کنم تا بدیع گویم هموار
40. ۴۰مدح تو و بیت آن چو درج معانیشعرمن و لفظ آن چو لؤلؤ شهوار
41. ۴۱تا رخ بیدل کند حدیث گل زردتا رخ دلبر کند حدیث گل نار
42. ۴۲برگ گل نار باد و برگ گل زردقسم تو و قسم دشمنان تو از خار
43. ۴۳تا که چو غمگین بگرید و بخروشدابر به اردیبهشت و رعد به آزار
44. ۴۴دشمن تو رعدوار باد همیشهجفت خروشیدن و گریستن زار
45. ۴۵تا به در خانه تو برگه نوبتسیمین شندف زنند و زرین مزمار
46. ۴۶عیدت فرخنده باد و روزت مسعودوز همه بدها ترا خدای نگهدار