1. ۱دل من لاغر کی دارد شاهد کردارلاغرم من چکنم گر نبود فربه یار
2. ۲لاغران جمله ظریفند و ظریفست کسیکو چومن دایم با لاغرکان دارد کار
3. ۳دوست از لاغری خویش، خجل گشت زمنگفت: مسکین تن من گوشت نگیرد هموار
4. ۴گفتم ای جان نه مرا از توهمی باید خورد ؟خوردن من ز تو: بوس است و کنار و دیدار
5. ۵عذر خواهی چه کنی ،گر تو نزاری و نحیفمن ترا عاشق آنم که نحیفی و نزار
6. ۶یار لاغر نه سبک باشد و فربه نه گرانسبکی به ز گرانی بهمه روی و شمار
7. ۷شوشه سیم نکوتر بر تو یا گه سیم ؟شاخ بادام بآیین تر، یا شاخ چنار؟
8. ۸مثل لاغر و فربی مثل روح و تنستروح باید، تن بیروح ندارد مقدار
9. ۹مردم فربی در خانه نگنجد بمثللاغر آگاه نگردی که در آید بکنار
10. ۱۰فربی اندر دل من جای نگیرد چکنمدل من خردست، اندر خور خود یابد یار
11. ۱۱دل خودرای مرا لاغرکانند مطیعمن ندانم چکنم با دل، یارب زنهار
12. ۱۲دل پس تن رود و تن پس دل باید رفتای دل! اینک تن من را به ره خویش بیار
13. ۱۳هر چه خواهی کن با تن که تو سالارتنیلیکن او را ز پرستیدن شه باز مدار
14. ۱۴از پرستیدن آن شاه، که میران جهانبر درخانه او رفت نیارند سوار
15. ۱۵از پرستیدن آن شاه که دست ودل اوستجود را پشت و پناه و امن را یسر یسار
16. ۱۶از پرستیدن آن شاه، که در ایران شهرگردنی نی که نه از منت او دارد یار
17. ۱۷از پرستیدن آن شاه، که خالی نبودساعتی ز اهل ادب مجلس او وز زوار
18. ۱۸از پرستیدن آن شه، که ز شاهان بشرفبرتر آنست که بر درگه او یابد بار
19. ۱۹میر ابواحمد محمود که میران جهانبندگانند مر او را همه فرمانبردار
20. ۲۰پادشه زاده محمد، که ازو نام گرفتپادشاهی، چو ز نام پدرش شرع شعار
21. ۲۱شاهی او را بپرستد به زمانی صدراهدولت او را بپرستد بزمانی صد بار
22. ۲۲زو هنر یافت بزرگی، نشود هرگز پستزو ادب گشت گرامی، نشود هرگز خوار
23. ۲۳پشت اهل ادبست او و خریدار ادبزین همی تیز شود اهل ادب را بازار
24. ۲۴خوارتر چیزی علم و ادبستی به جهانگرنه او بر زده چنگست بدیشان هموار
25. ۲۵میل شاهان به شرابست و به رود و به سرودمیل او باز به علم و به کتاب و اخبار
26. ۲۶همه جودست و سخاوت همه فضلست و کرمهمه عدلست و کفایت همه حلمست و وقار
27. ۲۷ای برون برده بجود از دل خلق آز و نیازای بر آورده به رادی ز سر بخل دمار
28. ۲۸زایران تو ندانند چه چیزست درماز پی آنکه نیابند ز تو جز دینار
29. ۲۹زایران دگران باز به امید کننداز پی آنکه نیابند ز تو جز دینار
30. ۳۰چاکران تو ندانند کرا باید خواندنه ز تنهایی، لیکن ز غلام بسیار
31. ۳۱چاکران دگران ز آرزوی بنده کنندنام فرزندان تکسین و تکین و دینار
32. ۳۲مردمانی که بدرگاه تو بگذشته بوندتنگدستی سوی ایشان نکند راهگذار
33. ۳۳هر که کرداری کرده ست بگفته ست نخستهیچ کردار ترا نیست زبان گفتار
34. ۳۴نه از آنرو که بگفتار نیرزد صد از آنکه ز گفتارت شرم آید و ننگ آید و عار
35. ۳۵پیش گفتار به کردار شوی وین عجبستپیشتر چیزی گفتار بود پس کردار
36. ۳۶خازنان تو ز بس دادن دینار و درمبنماز اندر دارند گرفته معیار
37. ۳۷بدره بر بدره فرو ریخته باشند و هنوزکه همیگویند: ای شاگرد! آن بدره بیار
38. ۳۸این بر این گوشه همیگوید: کای شاعر! گیرو آن بر آن گوشه همیگوید: کای زائر! دار
39. ۳۹چه صلتهایی، کز قدر ستاننده فزونیکهزار و دو هزار و سه هزارو ده هزار
40. ۴۰مادحان تو برون آیند از خانه تواز طرب روی بر افروخته چون شعله نار
41. ۴۱این همی گوید گشتم بغلام و بستورو آن همی گوید گشتم بضیاع و بعقار
42. ۴۲آن بدین گوید: باری من ازین سیم ، کنمخانه خویشتن از لعبت نیکو چو بهار
43. ۴۳وین بدان گوید: باری من ازین زر کنمیماهرویان را، از گوهر ، خلخال و سوار
44. ۴۴کس بود آنکه در آنوقت بنزد تو رسدبمثل عاریتی داشت بسر بر دستار
45. ۴۵وقت آن کز تو سوی خانه همی باز شودمرکبانش همه ز ابریشم دارند افسار
46. ۴۶نام و بانگ تو رسیده ست بهر شاه و ملکزر و سیم تو رسیده ست بهر شهر و دیار
47. ۴۷بس نمانده ست که شاهان ز پی فخر کنندصورت تخت تو و نام تو برتاج نگار
48. ۴۸هر زمانی لقبی سازند ای میر ترانگرفتی ملکا بر لقبی نوز قرار
49. ۴۹پار خواندند همی قطب معالیت بشعرشعر بر قطب معالیت همی گفتم پار
50. ۵۰شاه روز افزون خوانند ترا باز امسالزآنکه هر روز فزایی چو شکوفه به بهار
51. ۵۱لقب آن به که بماند به خداوند لقبسخت نیکوست تو را این لقب معنی‌دار
52. ۵۲ای امیر هنری، وی ملک روز افزونای به فرهنگ و هنر بر همه شاهان سالار
53. ۵۳تا بیاقوت تنک رنگ بماندگل سرختابه بیجاده گل رنگ بماند گل نار
54. ۵۴تا دل تازه جوانان به جهان شاد بودشادبادی ز جوانی و جهان برخوردار
55. ۵۵سائلان را زتو سیم آید و زائر را زردوستان را ز تو تخت آید و دشمن را دار