1. ۱ز بس پیچ و چین تاب و خم زلف دلبرگهی همچو چوگان شود، گاه چنبر
2. ۲گهی لاله را سایه سازد ز سنبلگهی ماه را درع پوشد ز عنبر
3. ۳گهی صورتی گردد از عود هندیگهی پیکری گردد از مشک اذفر
4. ۴که دیده‌ست بر سوسن از عود صورتکه دیده‌ست بر لاله از مشک پیکر
5. ۵به رخ بر همی جوشد آن زلف و نه‌شگفتازیرا که عنبر بجوشد بر آذر
6. ۶فری آن فریبنده زلفین مشکینفری آن فروزنده رخسار دلبر
7. ۷یکی چون بنفشه فرو کرده بر گلیکی چون گل نا فرو کرده از بر
8. ۸به ماه و صنوبر همی خواندم او رابه رخسار و بالای زیبا و درخَور
9. ۹همی گشت زان فخر و زان شادمانیصنوبر بلند و ستاره منور
10. ۱۰به رمز این مرا گفت آن شکرین لبکه ای شاعر اندر سخن ژرف بنگر
11. ۱۱مرا با صنوبر همانند کردیبه قدّ و به رخ با ستاره برابر
12. ۱۲چه ماند به رخسار خوبم ستارهچه ماند به قد بلندم صنوبر
13. ۱۳ستاره کجا دارد از سنبل آذینصنوبر کجا دارد از لاله افسر
14. ۱۴مرا زین سپس چون صفت کرد خواهیبه چیزی صفت کن که از من نکوتر
15. ۱۵بگفت این و بگذشت و اندر گذشتنهمی گفت نرمک به زیر لب اندر
16. ۱۶ستاره چو من گل فشانده‌ست بر رخ؟صنوبر چو من مه نهاده‌ست بر سر؟
17. ۱۷من از گفته خویشتن خیره گشتمطلب کردم از بهر او نام دیگر
18. ۱۸پری خواندم او را و زانروی خواندمکه روی پری داشت آن پرنیان بر
19. ۱۹دگر باره با من به جنگ اندر آمدکه بس خوار داری مرا ای ستمگر
20. ۲۰مرا با پری راست کردی به خوبیپری مر مرا پیشکار ست و چاکر
21. ۲۱پری کی بود روز ساز و غزلخوانکمند افکن و اسب‌تاز و کمان‌ور
22. ۲۲پری هر زمان پیش تو برنخواندز دیوان تو مدح شاه مظفر
23. ۲۳ملک بوسعید آفتاب سعادتجهاندار و دین پرور و دادگستر
24. ۲۴ملک زاده مسعود محمود غازیکه بختش جوان باد و یزدانش یاور
25. ۲۵به نیزه گذارنده کوه آهنبه حمله رباینده باد صرصر
26. ۲۶همه اختران رای او را متابعهمه خسروان حکم او را مسخر
27. ۲۷کریمی به اخلاقش اندر مرکببزرگی به درگاه او در مجاور
28. ۲۸دلش مر خرد را سپهری مهیاکفش مر سخا را جهانی مصور
29. ۲۹ایا مر ترا کرده از بهر شاهیخدا از همه تاجداران مخیر
30. ۳۰به تو زنده و تازه شد تا قیامتنکو رسم و آیین بوبکر و عمر
31. ۳۱چه تو و چه حیدر به زور و به نیروچه شمشیر تو و چه شمشیر حیدر
32. ۳۲ز گهواره چون پای بیرون نهادیکمان برگرفتی و زوبین و خنجر
33. ۳۳تو از کودکی جنگ کردن گرفتیز دست و بر و بازوی پیل پیکر
34. ۳۴همه مردی آموختی و شجاعتجهان گشتن و تاختن چون سکندر
35. ۳۵هم از کودکی با پدر پیشه کردیبه جنگ معادی ز کشور به کشور
36. ۳۶به جای قبا درع بستی و جوشنبه جای کُله خود جستی و مغفر
37. ۳۷به هر جنگ اندر نخستین تو کردیزمین را ز خون معادی معصفر
38. ۳۸بسا تیغ هندی که تو لعل کردیبه هندوستان اندر از خون کافر
39. ۳۹ز تیری به بالا فزون‌تر نبودیکه تیرت همی خورد خون غضنفر
40. ۴۰زهی با خطر پادشاهی موفقزهی پر هنر شهریاری مشهر
41. ۴۱چو روشن ستاره همی ره سپاردسنان تو اندر سپهر مدور
42. ۴۲تو خورشیدی از بهر تو بر به گردونگران کُه گذارد ز بالای محور
43. ۴۳سلاح یلی باز کردی و بستیبه سام یل و زال زر دوک و چادر
44. ۴۴مخوان قصه رستم زاولی راازین پس دگر، کان حدیثیست منکر
45. ۴۵از این بیش بوده‌ست زاولستان رابه سام یل و رستم زال مفخر
46. ۴۶ولیکن کنون عار دارد ز رستمکه دارد چو تو شهریاری دلاور
47. ۴۷ز جایی که چون تو ملک مرد خیزدکس آنجا سخن گوید از رستم زر؟
48. ۴۸جهان چون تو هرگز نیاورد شاهیبه جود و به علم و به فضل و به گوهر
49. ۴۹ادب نیست کان مر ترا نیست جملههنر نیست کان مر ترا نیست یک سر
50. ۵۰به روزی که تو گوی بازی به شادیفلک را ز گوی اخترانیست بیمر
51. ۵۱ز میدان به چوگان همی برفرستیبه گردون گوی آخته همچو اختر
52. ۵۲شد اندر فلک تنگ جای ستارهز بس گوی کانداختی بر دو پیکر
53. ۵۳ترا شیر خواندم همی تا بکشتیبه یک زخم شیری به ولوالج اندر
54. ۵۴کنون خسرو شیر کش خوانمت منکه این نام بر تو نباشد مزور
55. ۵۵هر آن کینه خواهی که پیش تو آمدسیه کرد بر سوک او جامه مادر
56. ۵۶تو ای شاه اینجا و سهم سنانتز دشمن همی جان ستاند به خاور
57. ۵۷عدو را به تیغ آتشی و ولی رابه دست و سخن آب حیوان و کوثر
58. ۵۸مگر کیمیا خدمت تست شاهاکزو مرد درویش گردد توانگر
59. ۵۹تو آن پادشاهی که بر درگه توملوک جهان پیشکارند و چاکر
60. ۶۰به چین شاه چین از پی خطبه توز گوهر خطیب ترا ساخت منبر
61. ۶۱به روم از پی خدمت تست شاهاهمه شهر دیبا برافکنده قیصر
62. ۶۲ز روزی که تو کف خود برگشادیهمه شهر دینار گشته‌ست یکسر
63. ۶۳همی تا برآید فزوزنده هر شببرین آبگون روی گردون اخضر
64. ۶۴چو سیمین زنخدان معشوق، زهرهچو رخشنده رخسارگانش دو پیکر
65. ۶۵همی تا کند شاعر اندر ستایشلب دوست را نامه یاقوت و شکر
66. ۶۶ملک باش و آباد کن مملکت راوز آباد ملک، ای ملک زاده! برخَور
67. ۶۷همیشه به دیدار تو شاد سلطانچو حیدر به دیدار شبیر و شبر
68. ۶۸همایونت باد ای امیر همایونهمایون مه و روز عید پیمبر