1. ۱چند روزست که از دوست مرا نیست خبرمن چنین خامش و جان و جگر من به سفر
2. ۲در چنین حال و چنین روز همی صبر کندسنگدل مردم بد مهر و ز بد مهر بتر
3. ۳سنگدل نیستم، اما دل من نیست بجایهر که را دل نبود کی بود از درد خبر
4. ۴من کنون آگه گشتم که چه بوده ست مرامست بوده ستم و دیوانه ازین عشق مگر
5. ۵به ستم کرده ام او را زدر خانه برونبه ستم دوست برون کرد کس از خانه بدر؟
6. ۶هیچ دیوانه وسر گشته و مست این نکندلاجرم خسته دلم زین قبل و خسته جگر
7. ۷گاه بر سر زنم از حسرت او گاه به رویخرد کردم به طپانچه همه روی و همه سر
8. ۸چون توانم دید این مجلس و این خانه بی اوخانمان گشته همچون دل و جان زیر و زبر
9. ۹از پس زر بفرستادم او را به فسونهیچکس جان گرانمایه فریبد با زر
10. ۱۰ای دل و جان پدر زر را آنجا یله کناسب تازان کن و باز آی بنزدیک پدر
11. ۱۱تو مرا بهتری از خواسته روی زمیننتوان خوردن بی روی تو از خواسته بر
12. ۱۲از فراوان که ز بهر تو بگریم صنماهر زمان گوید خواجه که دلم بیش مخور
13. ۱۳خواجه سید بوبکر حصیری که چنونبود از پس پیغمبر و بوبکر و عمر
14. ۱۴هم فقیه ابن فقیه و هم رئیس ابن رئیسیافته فقه و ریاست ز بزرگان به گهر
15. ۱۵سیستان از گهر خواجه و از نسبت اوبیش از آن نازد کز سام یل و رستم زر
16. ۱۶هر کجاگویی عبدالله بن یوسف کیستهمه گویند کریمی که چنونیست دگر
17. ۱۷عرض او سخت عزیزست و بود عرض عزیزآن کسی را که ندارد بر او مال خطر
18. ۱۸چه خطر دارد در چشم کسی مال که اوتا عطایی ندهد خوش نبرد روز بسر
19. ۱۹گر بیک روز همه مال که دارد بدهدروز دیگر نکند بر دل او هیچ اثر
20. ۲۰مال از آنگونه در آید به در خانه اوکه تو پنداری کز راه در آمد بگذر
21. ۲۱از فراوان که عطا داد مرا زو خجلمراست گویی گنهی دارم زی او منکر
22. ۲۲نه منم تنها زو شاکر و خشنود و خجلشاکران بیشتر او را ز ربیع و ز مضر
23. ۲۳ای خداوندی کز بر تو و بخشش توبا مراد دلم و با طرب و ناز و بطر
24. ۲۴آنچه با من رهی از فضل تو کردی، نکندپدر نیک دل مشفق با نیک پسر
25. ۲۵از تو بر کام دل خویش ظفر یافته امبر همه کام دل خویش ترا باد ظفر
26. ۲۶نظر شفقت تو کار مرا ساخته کردکز خداوند جهان باد بکار تو نظر
27. ۲۷فرخت باد سده تا چو سده سیصد جشنشاد بگذاری با این ملک شیر شکر
28. ۲۸چون گه باده بود، نوش لبی اندر پیشچون گه خواب بود، سیمبری اندر بر