1. ۱باری ندانمت که چه خو داری ای پسرتا نیستی مرا و ترا هیچ درد سر
2. ۲همچون مه دو هفته برون آیی از وثاقهمچون مه گرفته درون آییم ز در
3. ۳رغم مرا چو سرکه مکن چون بمن رسیرویی کزو به تنگ بریزد همی شرر
4. ۴روزی گشاده باشی و روزی گرفته ایبنمای کاین گرفتگی از چیست ای پسر!
5. ۵ای چون گل بهاری خندان میان باغهر ساعتی چو روز بهاران مشو دگر
6. ۶مارا همی بخواهی پس روی تازه دارتا خواجه مر ترا بپذیرد ز من مگر
7. ۷خواجه بزرگ بوعلی آن سید کفاةخواجه بزرگ بوعلی آن مفخر گهر
8. ۸دستور شاه شرق و بدو ملک شاه شرقآراسته چو ملک عمر درگه عمر
9. ۹اواز میان گوهر خویش آمده بزرگوندر خور بزرگی آموخته هنر
10. ۱۰بر درگهش نشسته بزرگان و مهتراناز بهر بار جستن و بر ما گشاده در
11. ۱۱با زایران گشاده و خندان و تازه رویوز دست او غنی شده زایر به سیم و زر
12. ۱۲هرگز به درگهش نرسیدم که حاجبشصد تازگی نکرد و نگفت: اندرون گذر
13. ۱۳ناخوانده شعرهای دو جشن از پی دو جشنکس کرد نزد من که بیا رسمها ببر
14. ۱۴ازمهتران بجهد ستانیم سیم شعراو نارسیده، سیم بداد، این کرم نگر
15. ۱۵جاوید باد شاد و بدو شادمانه بادشاه زمانه و خدم شاه سر بسر
16. ۱۶زو در جهان دلی نشناسم که نیست شادبا او به دل چگونه توان بود کینه ور
17. ۱۷هر کس که شاد نیست به قدر و به جاه اوبی قدر باد نزد همه خلق و بی خطر
18. ۱۸کس نیست کو بدولت او شادمانه نیستور هست حاسدست و پلیدی زسگ بتر
19. ۱۹او دست خائنان جهان کرد زیر سنگزینست دست اوز همه دستهازبر
20. ۲۰آواز خائنان نتواند شنید هیچشاید که یافته ست شه از خوی او خبر
21. ۲۱زین پیش بوده و پس از این نیز هم بوداو را به ملک و، شاه جهان را بدو نظر
22. ۲۲شادیش باد و کامروایی و مهتریپایندگی سعادت و پیوستگی ظفر
23. ۲۳عیدش خجسته باد و همه ساله عید بادایام آن خجسته خصال نکو سیر