1. ۱خود را به ناز آن بت طنّاز داده‌ایمصد ملک دل به غارت یک ناز داده‌ایم
2. ۲در راه عشق عافیت از ما مجو که ماانجام را به مژدة آغاز داده‌ایم
3. ۳دل را که آشیانة طاووس آرزوستاز خار خار وسوسه پرواز داده‌ایم
4. ۴در بزم شوق ساغر لبریز وصل راصد ره گرفته‌ایم و دگر باز داده‌ایم
5. ۵گو آشیان طمع ببر از ما کنون که ماخود را به یادِ جلوة پرواز داده‌ایم
6. ۶هر بلبل نظاره که آهنگ دل نداشتاز شاخ گلبن مژه پرواز داده‌ایم
7. ۷تا بسته‌ایم راه امل بر حریم دلدر سینه راه جلوة صد راز داده‌ایم
8. ۸با ما نسازد ار فلک سفله، گو مسازاکنون که تن به طالع ناساز داده‌ایم
9. ۹با لذّت غمت که دو عالم در آن گمستغم‌های رفته را همه آواز داده‌ایم
10. ۱۰تا از کدام پرده برآید نوای ماگوشی به نغمه‌ریزی این ساز داده‌ایم
11. ۱۱فیّاض حشر مرده دلانست هر نفستا ما به نطق رخصت اعجاز داده‌ایم