1. ۱چنان بد که هر شب دو مرد جوانچه کهتر چه از تخمهٔ پهلوان
2. ۲خورشگر ببردی به ایوان شاههمی ساختی راه درمان شاه
3. ۳بکشتی و مغزش بپرداختیمر آن اژدها را خورش ساختی
4. ۴دو پاکیزه از گوهر پادشادو مرد گرانمایه و پارسا
5. ۵یکی نام ارمایل پاک‌دیندگر نام گرمایل پیشبین
6. ۶چنان بد که بودند روزی به همسخن رفت هر گونه از بیش و کم
7. ۷ز بیدادگر شاه وز لشکرشو زان رسم‌های بد اندر خورش
8. ۸یکی گفت ما را به خوالیگریبباید بر شاه رفت آوری
9. ۹و زان پس یکی چاره‌ای ساختنز هر گونه اندیشه انداختن
10. ۱۰مگر زین دو تن را که ریزند خونیکی را توان آوریدن برون
11. ۱۱برفتند و خوالیگری ساختندخورش‌ها و اندازه بشناختند
12. ۱۲خورش خانهٔ پادشاه جهانگرفت آن دو بیدار دل در نهان
13. ۱۳چو آمد به هنگام خون ریختنبه شیرین روان اندر آویختن
14. ۱۴از آن روزبانان مردم‌کُشانگرفته دو مرد جوان را کشان
15. ۱۵...ن پیش خوالیگران تاختندز بالا به روی اندر انداختند
16. ۱۶پر از درد خوالیگران را جگرپر از خون دو دیده پر از کینه سر
17. ۱۷همی بنگرید این بدان آن بدینز کردار بیداد شاه زمین
18. ۱۸از آن دو یکی را بپرداختندجز این چاره‌ای نیز نشناختند
19. ۱۹برون کرد مغز سر گوسفندبیامیخت با مغز آن ارجمند
20. ۲۰یکی را به جان داد زنهار و گفتنگر تا بیاری سر اندر نهفت
21. ۲۱نگر تا نباشی به آباد شهرتو را از جهان دشت و کوه است بهر
22. ۲۲به جای سرش زان سری بی‌بهاخورش ساختند از پی اژدها
23. ۲۳از این گونه هر ماهیان سی جواناز ایشان همی یافتندی روان
24. ۲۴چو گرد آمدی مرد از ایشان دویستبر آن سان که نشناختندی که کیست
25. ۲۵خورشگر بدیشان بزی چند و میشسپردی و صحرا نهادند پیش
26. ۲۶کنون کُرد از آن تخمه دارد نژادکه ز آباد ناید به دل برش یاد
27. ۲۷پس آیین ضحاک وارونه‌خویچنان بد که چون می‌بدش آرزوی
28. ۲۸ز مردان جنگی یکی خواستیبکشتی چو با دیو برخاستی
29. ۲۹کجا نامور دختری خوبرویبه پرده درون بود بی‌گفت‌گوی
30. ۳۰پرستنده کردیش بر پیش خویشنه بر رسم دین و نه بر رسم کیش