1. ۱چنان بُد که ضحاک را روز و شببه نام فریدون گشادی دو لب
2. ۲بر آن برز بالا ز بیم نشیبشده ز آفریدون دلش پر نهیب
3. ۳چنان بُد که یک روز بر تخت عاجنهاده به سر بر ز پیروزه تاج
4. ۴ز هر کشوری مهتران را بخواستکه در پادشاهی کند پشت راست
5. ۵از آن پس چنین گفت با موبدانکه ای پرهنر باگهر بخردان!
6. ۶مرا در نهانی یکی دشمن‌ستکه بر بخردان این سخن روشن است
7. ۷به سال اندکی و به دانش بزرگگوی بدنژادی دلیر و سترگ
8. ۸اگر چه به سال اندک ای راستاندرین کار موبد زدش داستان
9. ۹که دشمن اگر چه بود خوار و خُردنبایدت او را به پی بر سپرد
10. ۱۰ندارم همی دشمن خُرد خواربترسم همی از بد روزگار
11. ۱۱همی زین فزون بایدم لشکریهم از مردم و هم ز دیو و پری
12. ۱۲یکی لشگری خواهم انگیختنابا دیو مردم برآمیختن
13. ۱۳بباید بدین بود هم‌داستانکه من ناشکیبم بدین داستان
14. ۱۴یکی محضر اکنون بباید نوشتکه جز تخم نیکی سپهبد نکشت
15. ۱۵نگوید سخن جز همه راستینخواهد به داد اندرون کاستی
16. ۱۶ز بیم سپهبد همه راستانبر آن کار گشتند هم‌داستان
17. ۱۷بر آن محضر اژدها ناگزیرگواهی نوشتند برنا و پیر
18. ۱۸هم آنگه یکایک ز درگاه شاهبرآمد خروشیدن دادخواه
19. ۱۹ستم دیده را پیش او خواندندبر نامدارانش بنشاندند
20. ۲۰بِدو گفت مهتر به روی دژمکه بر گوی تا از که دیدی ستم؟
21. ۲۱خروشید و زد دست بر سر ز شاهکه شاها منم کاوهٔ دادخواه
22. ۲۲یکی بی‌زیان مرد آهنگرمز شاه آتش آید همی بر سرم
23. ۲۳تو شاهی و گر اژدها پیکریبباید بدین داستان داوری
24. ۲۴که گر هفت کشور به شاهی تو راستچرا رنج و سختی همه بهر ماست؟
25. ۲۵شماریت با من بباید گرفتبدان تا جهان ماند اندر شگفت
26. ۲۶مگر کز شمار تو آید پدیدکه نوبت ز گیتی به من چون رسید
27. ۲۷که مارانت را مغز فرزند منهمی داد باید ز هر انجمن
28. ۲۸سپهبد به گفتار او بنگریدشگفت آمدش کآن سخن‌ها شنید
29. ۲۹بِدو باز دادند فرزند اوبه خوبی بجستند پیوند او
30. ۳۰بفرمود پس کاوه را پادشاکه باشد بران محضر اندر گوا
31. ۳۱چو بر خواند کاوه همه محضرشسبک سوی پیران آن کشورش
32. ۳۲خروشید کای پای مردان دیوبریده دل از ترس گیهان خدیو
33. ۳۳همه سوی دوزخ نهادید رویسپردید دل‌ها به گفتار اوی
34. ۳۴نباشم بدین محضر اندر گوانه هرگز براندیشم از پادشا
35. ۳۵خروشید و برجست لرزان ز جایبدرّید و بسپرد محضر به پای
36. ۳۶گرانمایه فرزند او پیش اویز ایوان برون شد خروشان به کوی
37. ۳۷مهان شاه را خواندند آفرینکه ای نامور شهریار زمین!
38. ۳۸ز چرخ فلک بر سرت باد سردنیارد گذشتن به روز نبرد
39. ۳۹چرا پیش تو کاوهٔ خام‌گویبه سان همالان کند سرخ روی
40. ۴۰همه محضر ما و پیمان توبدرّد بپیچد ز فرمان تو
41. ۴۱کیِ نامور پاسخ آورد زودکه از من شگفتی بباید شنود
42. ۴۲که چون کاوه آمد ز درگه پدیددو گوش من آواز او را شنید
43. ۴۳میان من و او ز ایوان درستتو گفتی یکی کوه آهن برست
44. ۴۴ندانم چه شاید بدن زین سپسکه راز سپهری ندانست کس
45. ۴۵چو کاوه برون شد ز درگاه شاهبَرو انجمن گشت بازارگاه
46. ۴۶همی بر خروشید و فریاد خواندجهان را سراسر سوی داد خواند
47. ۴۷از آن چرم کآهنگران پشت پایبپوشند هنگام زخم درای
48. ۴۸همان کاوه آن بر سر نیزه کردهمان‌گه ز بازار برخاست گَرد
49. ۴۹خروشان همی رفت نیزه به دستکه ای نامداران یزدان‌پرست!
50. ۵۰کسی کاو هوای فریدون کنددل از بند ضحاک بیرون کند
51. ۵۱بپویید کاین مهتر آهرمن استجهان آفرین را به دل دشمن است
52. ۵۲بدان بی‌بها ناسزاوار پوستپدید آمد آوای دشمن ز دوست
53. ۵۳همی رفت پیش اندرون مرد گردجهانی بَرو انجمن شد نه خُرد
54. ۵۴بدانست خود کافریدون کجاستسر اندر کشید و همی رفت راست
55. ۵۵بیامد به درگاه سالار نوبدیدندش آن جا و برخاست غو
56. ۵۶چو آن پوست بر نیزه بر دید کِیبه نیکی یکی اختر افگند پی
57. ۵۷بیاراست آن را به دیبای رومز گوهر بر و پیکر از زر بوم
58. ۵۸بزد بر سر خویش چون گرد ماهیکی فال فرخ پی‌افکند شاه
59. ۵۹فرو هشت ازو سرخ و زرد و بنفشهمی خواندش کاویانی درفش
60. ۶۰از آن پس هر آن کس که بگرفت گاهبه شاهی به سر بر نهادی کلاه
61. ۶۱بر آن بی‌بها چرم آهنگرانبرآویختی نو به نو گوهران
62. ۶۲ز دیبای پرمایه و پرنیانبر آن گونه شد اختر کاویان
63. ۶۳که اندر شب تیره خورشید بودجهان را ازو دل پر امید بود
64. ۶۴بگشت اندرین نیز چندی جهانهمی بودنی داشت اندر نهان
65. ۶۵فریدون چو گیتی بر آن گونه دیدجهان پیش ضحاک وارونه دید
66. ۶۶سوی مادر آمد کمر بر میانبه سر بر نهاده کلاه کیان
67. ۶۷که من رفتنی‌ام سوی کارزارتو را جز نیایش مباد ایچ کار
68. ۶۸ز گیتی جهان‌آفرین را پرستازو دان بهر نیکی زور دست
69. ۶۹فرو ریخت آب از مژه مادرشهمی خواند با خون دل داورش
70. ۷۰به یزدان همی گفت زنهار منسپردم تو را ای جهاندار من
71. ۷۱بگردان ز جانش بد جاودانبپرداز گیتی ز نابخردان
72. ۷۲فریدون سبک ساز رفتن گرفتسخن را ز هر کس نهفتن گرفت
73. ۷۳برادر دو بودش دو فرخ همالازو هر دو آزاده مهتر به سال
74. ۷۴یکی بود ازیشان کیانوش نامدگر نام پرمایهٔ شادکام
75. ۷۵فریدون بریشان زبان برگشادکه خرم زیید ای دلیران و شاد
76. ۷۶که گردون نگردد به جز بر بهیبه ما بازگردد کلاه مهی
77. ۷۷بیارید داننده آهنگرانیکی گرز فرمود باید گران
78. ۷۸چو بگشاد لب هر دو بشتافتندبه بازار آهنگران تاختند
79. ۷۹هر آن کس کز آن پیشه بُد نام‌جویبه سوی فریدون نهادند روی
80. ۸۰جهان‌جوی پرگار بگرفت زودوزان گرز پیکر بٕدیشان نمود
81. ۸۱نگاری نگارید بر خاک پیشهمیدون به سان سر گاومیش
82. ۸۲بر آن دست بردند آهنگرانچو شد ساخته کار گرز گران
83. ۸۳به پیش جهان‌جوی بردند گرزفروزان به کردار خورشید بُرز
84. ۸۴پسند آمدش کار پولادگرببخشیدشان جامه و سیم و زر
85. ۸۵بسی کردشان نیز فرخ امیدبسی دادشان مهتری را نوید
86. ۸۶که گر اژدها را کنم زیر خاکبشویم شما را سر از گرد پاک