1. ۱چو کشور ز ضحاک بودی تهییکی مایه‌ور بد به سان رهی
2. ۲که او داشتی گنج و تخت و سرایشگفتی به دلسوزگی کدخدای
3. ۳ورا کندرو خواندندی بنامبه کندی زدی پیش بیداد گام
4. ۴به کاخ اندر آمد دوان کندرودر ایوان یکی تاجور دید نو
5. ۵نشسته به آرام در پیشگاهچو سرو بلند از برش گرد ماه
6. ۶ز یک دست سرو سهی شهرنازبه دست دگر ماه‌روی ارنواز
7. ۷همه شهر یک‌سر پر از لشکرشکمربستگان صف زده بر درش
8. ۸نه آسیمه گشت و نه پرسید رازنیایش‌کنان رفت و بردش نماز
9. ۹بر او آفرین کرد کای شهریارهمیشه بزی تا بود روزگار
10. ۱۰خجسته نشست تو با فرهیکه هستی سزاوار شاهنشهی
11. ۱۱جهان هفت کشور تو را بنده بادسرت برتر از ابر بارنده باد
12. ۱۲فریدونش فرمود تا رفت پیشبکرد آشکارا همه راز خویش
13. ۱۳بفرمود شاه دلاور بدویکه رو آلت تخت شاهی بجوی
14. ۱۴نبیذ آر و رامشگران را بخوانبپیمای جام و بیارای خوان
15. ۱۵کسی کاو به رامش سزای من استبه دانش همان دلزدای من است
16. ۱۶بیار انجمن کن بر تخت منچنان چون بود در خور بخت من
17. ۱۷چو بشنید از او این سخن کدخدایبکرد آنچه گفتش بدو رهنمای
18. ۱۸می روشن آورد و رامشگرانهمان در خورش با گهر مهتران
19. ۱۹فریدون غم افکند و رامش گزیدشبی کرد جشنی چنان چون سزید
20. ۲۰چو شد رام گیتی دوان کندروبرون آمد از پیش سالار نو
21. ۲۱نشست از بر بارهٔ راه‌جویسوی شاه ضحاک بنهاد روی
22. ۲۲بیآمد چو پیش سپهبد رسیدسراسر بگفت آنچه دید و شنید
23. ۲۳بدو گفت کای شاه گردنکشانبه برگشتن کارت آمد نشان
24. ۲۴سه مرد سرافراز با لشکریفراز آمدند از دگر کشوری
25. ۲۵از آن سه یکی کهتر اندر میانبه بالای سرو و به چهر کیان
26. ۲۶به سال است کهتر فزونیش بیشاز آن مهتران او نهد پای پیش
27. ۲۷یکی گُرز دارد چو یک لخت کوههمی تابد اندر میان گروه
28. ۲۸به اسپ اندر آمد به ایوان شاهدو پرمایه با او همیدون براه
29. ۲۹بیآمد به تخت کئی بر نشستهمه بند و نیرنگ تو کرد پست
30. ۳۰هر آن کس که بود اندر ایوان توز مردان مرد و ز دیوان تو
31. ۳۱سر از پای یک‌سر فرو ریختشانهمه مغز با خون برآمیختشان
32. ۳۲بدو گفت ضحاک شاید بدنکه مهمان بود شاد باید بدن
33. ۳۳چنین داد پاسخ ورا پیشکارکه مهمان ابا گُرزهٔ گاوسار
34. ۳۴به مردی نشیند به آرام توز تاج و کمر بسترد نام تو
35. ۳۵به آیین خویش آورد ناسپاسچنین گر تو مهمان شناسی شناس
36. ۳۶بدو گفت ضحاک چندین منالکه مهمان گستاخ بهتر به فال
37. ۳۷چنین داد پاسخ بدو کندروکه آری شنیدم تو پاسخ شنو
38. ۳۸گر این نامور هست مهمان توچه کارستش اندر شبستان تو
39. ۳۹که با دختران جهاندار جمنشیند زند رای بر بیش و کم
40. ۴۰به یک دست گیرد رخ شهرنازبه دیگر عقیق لب ارنواز
41. ۴۱شب تیره‌گون خود بتر زین کندبه زیر سر از مشک بالین کند
42. ۴۲چو مشک آن دو گیسوی دو ماه توکه بودند همواره دلخواه تو
43. ۴۳بگیرد به برشان چو شد نیم مستبدین گونه مهمان نباید به دست
44. ۴۴برآشفت ضحاک برسان کرگشنید آن سخن کآرزو کرد مرگ
45. ۴۵به دشنام زشت و به آواز سختشگفتی بشورید با شور بخت
46. ۴۶بدو گفت هرگز تو در خان مناز این پس نباشی نگهبان من
47. ۴۷چنین داد پاسخ ورا پیشکارکه ایدون گمانم من ای شهریار
48. ۴۸کز آن بخت هرگز نباشدت بهربه من چون دهی کدخدایی شهر
49. ۴۹چو بی‌بهره باشی ز گاه مهیمرا کارسازندگی چون دهی
50. ۵۰چرا تو نسازی همی کار خویشکه هرگز نیامدت از این کار پیش
51. ۵۱ز تاج بزرگی چو موی از خمیربرون آمدی مهترا چاره گیر
52. ۵۲تو را دشمن آمد به گه برنشستیکی گُرزهٔ گاوپیکر به دست
53. ۵۳همه بند و نیرنگت از رنگ برددلارام بگرفت و گاهت سپرد