1. ۱برآمد برین روزگاری درازنبد گردیه را به چیزی نیاز
2. ۲چنین می همی‌خورد با بخردانبزرگان و رزم آزموده ردان
3. ۳بدان مجلس اندر یکی جام بودنوشته برو نام بهرام بود
4. ۴بفرمود تا جام بنداختندوزان هرکسی دل بپرداختند
5. ۵گرفتند نفرین به بهرام بربران جام و آرندهٔ جام بر
6. ۶چنین گفت که اکنون بر بوم ریبه کوبند پیلان جنگی بپی
7. ۷همه مردم از شهر بیرون کنندهمه ری بپی دشت و هامون کنند
8. ۸گرانمایه دستور با شهریارچنین گفت کای از کیان یادگار
9. ۹نگه کن که شهری بزرگست رینشاید که کوبند پیلان بپی
10. ۱۰که یزدان دران کار همداستاننباشد نه هم بر زمین راستان
11. ۱۱به دستور گفت آن زمان شهریارکه بد گوهری باید و نابکار
12. ۱۲که یک چند باشد بری مرزبانیکی مرد بی دانش و بد زبان
13. ۱۳بدو گفت بهمن که گر شهریاربخواهد نشان چنین نابکار
14. ۱۴بجوییم و این را بجا آوریمنباید که بی‌رهنما آوریم
15. ۱۵چنین گفت خسرو که بسیارگوینژند اختری بایدم سرخ موی
16. ۱۶تنش سرخ و بینی کژ وروی زشتهمان دوزخی روی دور از بهشت
17. ۱۷یکی مرد بدنام و رخساره زردبد اندیش و کوتاه دل پر ز درد
18. ۱۸همان بد دل و سفله و بی‌فروغسرش پر ز کین و زبان پر دروغ
19. ۱۹دو چشمش کژ و سبز و دندان بزرگبراه اندرون کژ رود همچو گرگ
20. ۲۰همه موبدان مانده زو در شگفتکه تا یاد خسرو چنین چون گرفت
21. ۲۱همی‌جست هرکس بگرد جهانز شهر کسان از کهان و مهان
22. ۲۲چنان بد که روزی یکی نزد شاهبیامد کزین گونه مردی به راه
23. ۲۳بدیدم بیارم به فرمان کیبدان تا فرستدش خسرو به ری
24. ۲۴بفرمود تا نزد او آورندوز آنگونه بازی بکو آورند
25. ۲۵ببردند زین گونه مردی برشبخندید زو کشور و لشکرش
26. ۲۶بدو گفت خسرو ز کردار بدچه داری بیاد ای بد بی‌خرد
27. ۲۷چنین گفت با شاه کز کار بدنیاسایم و نیست با من خرد
28. ۲۸سخن هرچ گویی دگرگون کنمتن و جان مردم پر از خون کنم
29. ۲۹سرمایهٔ من دروغست و بسسوی راستی نیستم دست رس
30. ۳۰بدو گفت خسرو که بد اخترتنوشته مبادا جزین بر سرت
31. ۳۱به دیوان نوشتند منشور ریز زشتی بزرگی شد آن شوم پی
32. ۳۲سپاه پراگنده او را سپردبرفت از درو نام زشتی ببرد
33. ۳۳چوآمد بری مرد ناتندرستدل و دیده از شرم یزدان بشست
34. ۳۴بفرمود تا ناودانهای بامبکندند و او شد بران شادکام
35. ۳۵وزان پس همه گربکان رابکشتدل کد خدایان ازو شد درشت
36. ۳۶به هرسو همی‌رفت با رهنمایمنادیگری پیش او بر بپای
37. ۳۷همی‌گفت گر ناودانی بجایببینی و گر گربه‌ای در سرای
38. ۳۸بدان بوم وبر آتش اندر زنمز برشان همی سنگ بر سرزنم
39. ۳۹همی‌جست جایی که بد یک درمخداوند او را فگندی به غم
40. ۴۰همه خانه از موش بگذاشتنددل از بوم آباد برداشتند
41. ۴۱چو باران بدی ناودانی نبودبه شهر اندرون پاسبانی نبود
42. ۴۲ازان زشت بد کامهٔ شوم پیکه آمد ز درگاه خسرو بری
43. ۴۳شد آن شهر آباد یکسر خراببه سر بر همی‌تافتی آفتاب
44. ۴۴همه شهر یکسر پر از داغ و دردکس اندر جهان یاد ایشان نکرد