1. ۱بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت زیر لب بر گریهٔ خونین من خندید و رفت / از دو عالم بود در دستم همین دین و دلی / یک نظر در دیده کرد آن هر دو را دزدید و رفت / گرچه دل از پا درآمد در ره عشقش ولی / اندرین ره می‌توان در خاک و خون غلطید و رفت / بر سر بالینم آمد گفتمش یک‌دم بایست / تا که جان بر پایت افشانم ز من نشنید و رفت / جان به لب آمد ز یاد آن لبم لیکن گرفت / از خیالش بوسهٔ دل جان نو بخشید و رفت / این جهان جای اقامت نیست جای عبرتست / زینتش را دل نباید بست، باید دید و رفت / فیض آمد تا ز وصل دوست یابد کام جان / یک نظر نادیده رویش جان و دل بخشید و رفت