1. ۱از غیبب عدم رخت بهستی چو کشیدیماز پرتو خورشید تو چون صبح دمیدیم / چون چشم گشودیم بر آن چشمهٔ خورشید / از شعشه‌اش چشم چو خفاش کشیدیم / پرسند گر از ما که چه دیدید در آنروز / گوئیم که دیدیم جمالی و ندیدیم / دیدن نگذارد رخ خورشید جنابش / خورشید رخت چون نتوان گفت که دیدیم / یکچند در آرامگه عالم بالا / با خیل ملک خوشدل و آسوده چریدیم / چون روی نهادیم ز افلاک سوی خاک / سوی طرب و کودکی و جهل خزیدیم / تشریف خرد قامت ما را چو بیاراست / در دامگه محنت ابلیس فتیدیم / زین دامگه ای فیض چو سالم بدر آئیم / مستوجب اکرام و سزاوار مزیدیم