1. ۱گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگویکه به چوگان نتوان گفت مرو در پی گوی
2. ۲گر ز بیخم بکند، دل نکنم زان خم زلفور به خونم بکشد، پا نکشم زان سر کوی
3. ۳دل به سختی نتوان کند از آن زلف بلنددیده هرگز نتوان دوخت از آن روی نکوی
4. ۴یا به تیغ کج او گردن تسلیم بنهیا ز خاک در او پای بکش، دست بشوی
5. ۵غنچه گو با دهنش لاف مزن، هیچ مخندلاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی
6. ۶نوبهار آمد و تعجیل به رفتن داردکو مجالی که بریزند می از خم به سبوی
7. ۷بامدادان همه کس راز مرا می‌بیندبس که شب می‌رودم خون دل از دیده به روی
8. ۸دانهٔ اشک بده در گرانمایه بگیرغوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی
9. ۹آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرمکه گرفتم همه جا دامن آن سلسله موی
10. ۱۰راستی گر بچمد سرو فروغی به چمنباغبان سرو سهی را بکند از لب جوی