1. ۱لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آیدمبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید
2. ۲بسوز ای آتش دل استخوان سینه را یک یکمبادا تیر آن ابرو کمان بر استخوان آید
3. ۳رود صد آه من تا آسمان هر دم وزان هریکبلایی گردد و بر جان من از آسمان آید
4. ۴شدم محروم تا حدی که نگذارد مرا حیرتکه وصل دوست در دل بگذرد یا بر زبان آید
5. ۵پی دفع رقیب از آه دل یک دم نیم خالییکی از صد هزاران تیر شاید بر نشان آید
6. ۶بمردن رست دل از جان و آمد جانب کویتز جان بگذشت از دست غمت تا کی بجان آید
7. ۷فضولی نقد جان کردی نثار مژده وصلشچه خواهی کرد گر ناگاه آن سرو روان آید