1. ۱نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکیمرا بس ست ز خوبان روزگار یکی
2. ۲سراغ وحدت ذاتش توان ز کثرت جستکه سایرست در اعداد بی شمار یکی
3. ۳کسی که مدعی سستی اساس وفاستنشان دهد ز بناهای استوار یکی
4. ۴چه گویم از دل و جانی که در بساط من ست؟ستم رسیده یکی ناامیدوار یکی
5. ۵دو برق فتنه نهفتند در کف خاکیبلای جبر یکی رنج اختیار یکی
6. ۶دلا منال که گویند در صف عشاقستوه آمده از جور خوی یار یکی
7. ۷ز ناله ام به دلت می رسد هزار آسیبنشد که سنگ تو بیرون دهد شرار یکی
8. ۸مرو ز آینه خانه که خوش تماشایی ستیکی تو محو خودی و چو تو هزار یکی
9. ۹زهی نگاه سبک سیر و شرم دوراندیشیکی به دزدی دل رفت و پرده دار یکی
10. ۱۰قماش هستی من یکسر آتش ست آتشمرا چو شعله بود پشت و روی کار یکی
11. ۱۱چه شد که ریخت زبان رنگ صد هزار سخن؟به خون سرشته نوایی ز دل برآر یکی
12. ۱۲دم از ریاست دهلی نمی زنم غالبمنم ز خاک نشینان آن دیار یکی