1. ۱چه غمست آخر از غم؟ چو تو در میانه باشیغم جانانه باشد چو تو در میان نباشی
2. ۲می فیض فضل جانان نرسد بکامت، ای جاناگر از میان گریزی وگر از کرانه باشی
3. ۳اگر از غرور مستی، نرسی بملک هستیتو کجا حریف آن رطل می مغانه باشی؟
4. ۴سخن از سر صفا گو، ز صفات یار ما گوچه شدت؟ چو بودت آخر؟ که هم فسانه باشی؟
5. ۵همه ذل و پستی تو، ز چه بد؟ ز هستی توچو ز خویش فرد گشتی ز جهان یگانه باشی
6. ۶نفسی نکو نظر کن، تو ز خویشتن سفر کنکه تو هم خزانه داری و تو هم خزانه باشی
7. ۷بمیان دشت و صحرا، بکنار جوی دیدمچو بشهر باز جویم بمیان خانه باشی
8. ۸ز قبول خلق مستی ز هوای خود پرستیاگر این چنین بمانی صنم زمانه باشی
9. ۹هله! قاسمی، که مرغان همه ظلمتند و عدوانبچنین زبان همان به که بر آشیانه باشی