1. ۱بود محال مرا داشتن امید محالبه عالمی که نباشد همیشه بر یک حال
2. ۲از آن زمان که جهان بود حال زینسان بودجهان بگردد لیکن نگرددش احوال
3. ۳دگر شوی تو و لیکن همان بود شب و روزدگر شوی تو و لیکن همان بود مه و سال
4. ۴محال باشد فال و محال باشد زجرمدار بیهده مشغول دل به زجر و به فال
5. ۵مگوی خیره که چون رسته شد فلان اعوانمگوی خیره که چون برده شد فلان ابدال
6. ۶تو بنده‌ای سخن بندگانت باید گفتکه کس نداند تقدیر ایزد متعال
7. ۷همیشه ایزد بیدار و خلق یافته خوابهمیشه گردون گردان و خلق یافته هال
8. ۸دل تو بستهٔ تدبیر و نالد از تقدیرتن تو سخرهٔ آمال و غافل از آجال
9. ۹عذاب یاد نیاری به روزگار نشاطفراق یاد نیاری به روزگار وصال
10. ۱۰نبود شهر در آفاق خوش‌تر از تبریزبه ایمنی و به مال و به نیکوئی و جمال
11. ۱۱ز ناز و نوش همه خلق بود نوشانوشز خلق و مال همه شهر بود مالامال
12. ۱۲در او به کام دل خویش هر کسی مشغولامیر و بنده و سالار و فاضل و مفضال
13. ۱۳یکی به خدمت ایزد یکی به خدمت خلقیکی به جستن نام و یکی به جستن مال
14. ۱۴یکی به خواستن جام بر سماع غزلیکی به تاختن یوز بر شکار غزال
15. ۱۵به روز بودن با مطربان شیرین گویبه شب غنودن با نیکوان مشگین خال
16. ۱۶به کار خویش همی کرد هر کسی تدبیربه مال خویش همی داشت هر کسی آمال
17. ۱۷به نیم چندان کز دل کسی برآرد قیلبه نیم چندان کز لب تنی برآرد قال
18. ۱۸خدا به مردم تبریز بر فکند فنافلک به نعمت تبریز برگماشت زوال
19. ۱۹فراز گشت نشیب و نشیب گشت فرازرمال گشت جبال و جبال گشت رمال
20. ۲۰دریده گشت زمین و خمیده گشت نباتدمنده گشت بحار و رونده گشت جبال
21. ۲۱بسا سرای که بامش همی بسود فلکبسا درخت که شاخش همی بسود هلال
22. ۲۲کز آن درخت نمانده کنون مگر آثاروز آن سرای نمانده کنون مگر اطلال
23. ۲۳کسی که رسته شد از مویه گشته بود چو موکسی که جسته شد از ناله گشته بود چو نال
24. ۲۴یکی نبود که گوید به دیگری که مموییکی نبود که گوید به دیگری که منال
25. ۲۵همی به دیده بدیدم چو روز رستاخیزز پیش رایت مهدی و فتنهٔ دجال
26. ۲۶کمال دور کناد ایزد از جمال جهانکمی رسد به جمالی کجا گرفت کمال
27. ۲۷چنان که باید بگذاشتم همی شب و روزبه ناز و باده و رود و سرود و غنج و دلال
28. ۲۸به مهر بود دل من ربوده چند نگاربه فضل بود دل من سپرده چند همال
29. ۲۹بدان همال همی دادمی به علم جوابوزان نگار همی کردمی به بوسه سؤال
30. ۳۰یکی گروه به زیر اندر آمدند ز مرگیکی گروه پریشان شدند از آن اهوال
31. ۳۱ز رفتگان نشنیدم کنون یکی پیغامز ماندگان بنبینم کنون بها و جمال
32. ۳۲گذشت خواری لیک این از آن بود بدترکه هر زمان به زمین اندر او فتد زلزال
33. ۳۳زمین نگشتی لرزان اگر نکردی پشتبحکم شاه ستوده دل و ستوده خصال
34. ۳۴چراغ شاهان مملان که پیش تیغ و کفشیکیست شیر و شگال و یکیست سیم و سفال
35. ۳۵ز گال گردد با مهر او برنگ عقیقعقیق گردد با کین او برنگ ز گال
36. ۳۶بگاه رادی رادان ازو زنند مثلبگاه مردی مردان ازو برند مثال
37. ۳۷بروز بزم بود کفش آفتاب نمابروز رزم بود تیغش آسمان تمثال
38. ۳۸جهان نباشد با جود او یکی ذرهزمین نه سنجد با حلم او یکی مثقال
39. ۳۹بلای جان معادی توئی به روز نبردحیات جان موالی توئی بروز نوال
40. ۴۰سزد که شاهان گاه ترا نماز برندکه سجده گاه سعود است و قبله اقبال
41. ۴۱خدای تیغ ترا از ازل بزال نمودز بیم تیغ تو نازاده خشک شد سر زال
42. ۴۲اگر تو خشم کنی بر هژبر گور افکنوگر تو کینه کشی از پلنگ آهو مال
43. ۴۳یکی بچنگال از خشم برکند دندانیکی بدندان از دست بفکند چنگال
44. ۴۴نهال نیک نروید مگر ز نیک درختدرخت نیک نخیزد مگر ز نیک نهال
45. ۴۵جمال و حسن پدر داری و عجب نبودپدرت هم ز پدر یافته است حسن و جمال
46. ۴۶اگرچه خیل بود روز جنگ پشت ملوکتو پشت خیلی در روز جنگ و گاه جدال
47. ۴۷بدست و تیغ تو آراسته است مردی و ملکچو دست و پای عروسان بباره و خلخال
48. ۴۸خدایگانا کار جهان چنین آمدگهی نشاط و سرور و گهی بلا و ملال
49. ۴۹از آن غمی که گذشته است بر تو یاد مکنوزان بدی که نیاید بسوی تو مسگال
50. ۵۰غم گذشته کشیدن بود محال مجازغم نیامده بردن بود مجاز محال
51. ۵۱بخواه باده بر آوای مطربان جمیلبگیر ساغر بر یاد مهتران جمال
52. ۵۲همیشه تا نبود سرو را ز لاله طرازهمیشه تا نبود ماه را ز مشک شکال
53. ۵۳بسان ماه بتاب و بسان مشگ ببویبسان لاله بخند و بسان سرو ببال