1. ۱نگارینا تو از نوری و دیگر نیکوان از گلچو سنگ از گل شود پیدا چرا هستی تو سنگین‌دل‌؟
2. ۲مرا حقی است بر چشمت نیارم جستن از چشمتبه چشم شوخ و باطل‌جوی‌، حق من مکن باطل
3. ۳به زلفین کردیم بسته به مژگان کردیم خستهگره بر بستگی مفکن مکن بر خستگی پلپل
4. ۴اگر خواهی که غم در من نیاویزد ز من مگذروگر خواهی که بد با من نیامیزد ز من مگسل
5. ۵رخ تو ماه حسن آمد دل من پر ز خون آمدنه حسن از تو شود خالی نه خون از من شود زائل
6. ۶چرا ایمه ترا منزل دل من گشته پیوستهکه هر برجی بود مه را یکی شب یاد و شب منزل
7. ۷ندارد نیکویی صد یک ز تو خلق همه خلّخنداند جادویی صد یک ز تو خلق همه بابل
8. ۸ترا بر سیمگون رخسار مشگ است از کله ریزانمرا بر زردگون رخسار سیل است از مژه سائل
9. ۹یکی همچون به‌گاه فضل کلک خواجه بر کاغذیکی همچون به‌گاه جود دست خواجه بر سائل
10. ۱۰خداوند خداوندان عمیدالملک بونصر آنبه‌هر فضل اندرون جامع به‌هر کار اندرون کامل
11. ۱۱نگردد هرگز او عاجز ز پیدا کردن معجزچو ناید کاهلی از شیر گاه خوردن کاهل
12. ۱۲سلاسل گردد از بیمش به‌تن بر موی دشمن‌راپدید آید به تنش اندر ز بیم آن سلاسل سل
13. ۱۳جهان از وی همی‌نازد چو جان از عقل و جسم از جانبه جسم و جان هوای او بخرد مردم عاقل
14. ۱۴بسا راجل که روز بزم گشت از دست او راکببسا راکب که گاه رزم گشت از تیغ او راجل
15. ۱۵جفا کردنش با هر کس به تأخیر و سکون باشدوفا کردنش با هر کس به عاجل باشد و عاجل
16. ۱۶دهد جان ایزد او روزی به مردم هست پنداریبروزی دادن مردم کف کافی او کافل
17. ۱۷بود با همّت او پست بر چرخ برین کیوانبود با بخشش او خشک بر روی زمین وابل
18. ۱۸سم قاتل به یاران بر کند همچون نسیم گلنسیم گل به خصمان برکند همچون سم قاتل
19. ۱۹ز بیم قهر و خشم او و هول حمله‌های اوبه شهر دشمنان اندر نباشد هیچ زن حامل
20. ۲۰بسوی دشمنان تیرش چو مرگ غفلتی باردزر از اختران طبعش نباشد ساعتی غافل
21. ۲۱ایا گاه سخا حاتم بر تو کمتر از اشعبو یا گاه سخن سحبان بر تو کمتر از باقل
22. ۲۲اگر باز آید افلاطون نداند پیشت از دهشتنه نه از ده نه ده از سه نه کاه از که نه چار از چل
23. ۲۳هژبر و پیل و ماه و مهر و ابر و نیل هر شش راخجل کردی به تیغ و تیر و رای و روی و دست و دل
24. ۲۴به دینار آفرین خری همیشه خود چنین باشدمجاهد گر بود پیروز و تاجر گر بود مقبل
25. ۲۵ز اقبال تو بر گردون رسیدند آفرین گویانازیرا بندگان تو چو اقبالند و چون مقبل
26. ۲۶پیاده نزد او آیند خلق از راه دور اماروند از پیش او با حمل و اسب و استر و محمل
27. ۲۷ز بس نیکی که من دیدم ز کافی کف او دارمبه مدح او زبان ماهر به مهر او روان مائل
28. ۲۸الا تا سرخ باشد می به گاه تیر در ساغرالا تا سبز باشد نی به ماه تیر در ساحل
29. ۲۹سر تو سبز باد از فر و گور دشمن از بارانرخ تو سرخ باد از می و حلق دشمن از بسمل
30. ۳۰ملا گردان ز مل جام و ملامت کن بدو غمراهلاک جان دشمن را به جام اندر هلاهل هل