1. ۱بت پیمان شکن دائم شکسته زلف چون پیمانرخش ایمان دلش از کفر زلفش کفر بر ایمان
2. ۲بچین زلف دام دل برنک روی کام جانز پیوندش روان نازان و از دوریش دل لرزان
3. ۳ز عشق آن رخ رخشان ز مهر آن لب جانانبرنج اندر مرا دائم رخ از ناخن لب از دندان
4. ۴دو زلف و دو رخش شمشاد باغ و نو گل بستانز رنج و از هوای آن دو دل افسرده و حیران
5. ۵عبیر و مشگ ارزان زان دو زلف و طره لرزانز آب چشم و رنگ روی من دنیا رو در ارزان
6. ۶بدو بادام و دو شکر هم او درد و هم او درمانز دل رفتن و ز او گفتن ز جان طاعت وز او فرمان
7. ۷ببالا سرو میدانی بعارض نسترن میدانازین افروخته مجلس از آن آراسته میدان
8. ۸چو جانان جام میدارد بیفزاید مرا زان جانز لب هرگز نبرم من لب جام و لب جانان
9. ۹دلم چون زلف او بی جان تنم چون جعد او بی جانلبش چون اشگ من رنگین رخش چون رای من تابان
10. ۱۰هر آن دردی که از دوریش در من بود شد درمانبدیدار ملک بونصر تاج خسروان جستان
11. ۱۱امیر مشتری طینت بهمت برتر از کیوانز فرش جانور گردد نگار و نقش در ایوان
12. ۱۲خداوند جهانداران و خورشید خداوندانتنش پاکیزه از هر عیب چون رای خردمندان
13. ۱۳بگاه دانش اسکندر بگاه داد نوشیروانغلام کهترش قیصر گدای حاجبش خاقان
14. ۱۴بدو شادند آزادان و خرم آرزومندانچه پیش صاعقه سوسن چه پیش تیر او سندان
15. ۱۵گشاده دل گشاده در نهاده خو نهاده خوانگر از زر بدره ها خواهی همیشه مدحت او خوان
16. ۱۶نه خلای شهرش از سائل نه خالی بومش از مهمانهمه شاهان همی گویند کو باد از جهان مه مان
17. ۱۷بدو کردن بدی دشوار و بخشد خواسته آسانز داد او نمیبیند کسی اندر جهان نقصان
18. ۱۸یکی بخشیدنش باشد فزون از دخل صد عمانیکی کهترش را زیبد هزاران ملکت نعمان
19. ۱۹ایا گشته دراز امید از تو کوته امیدانتو بادی شاد با شاهی تو بادی با شهی شادان
20. ۲۰مباد ایران ز تو خالی که هستی قبله ایرانکه ایران بی وجود تو بیک ساعت شود ویران
21. ۲۱توئی شیرین بدانائی بسان مهر دلبندانهر آن مدحی که من گویم ترا هستی دو صد چندان
22. ۲۲نکو خلق و نکو خلقی و هستی راحت انسانکسی کو مدح تو خواند نباید خواندنش قران
23. ۲۳ز تو قارون شود مفلس ز تو دانا شود نادانتوئی پاینده گیتی ترا پاینده بادا جان
24. ۲۴ندارد پای با دست تو زر و گوهر اندر کانوفا و جود را کانی و داد فضل را ارکان
25. ۲۵توئی فخر همه رادان توئی فخر همه گردانندیده است و نبیند چون تو رادی کنبد گردان
26. ۲۶عدو از دیدنت گریان ولی از دیدنت خندانبر اینان خانه چون جنت بر آنان خانه چون زندان
27. ۲۷خدایت زود باز آورد و از ما دور کرد احزانکنون هستیم زین شادان اگر بودیم غمگین زان
28. ۲۸الا تا قطره باران شود در دریم عمانبخوشی باش با خویشان بشادی باش با یاران
29. ۲۹همیشه با معالی زی همیشه بوالمعالی دانبدو آراسته بادت سپاه و ملک و خان و مان