1. ۱گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
2. ۲هرکجا چشم زنی هست زمین نرگس زارهرکجا پای نهی هست زمین لاله ستان
3. ۳سبزه را باد پر از عنبر کرده است کنارلاله را ابر پر از لؤلؤ کرده است دهان
4. ۴از هوا در فکند سوی زمین ابر بلنداز زمین مشگ برد سوی هوا باد وزان
5. ۵تا زره پوش شد از باد وزان آب شمرگل نشکفته چو گوی آمد و گلبن چوگان
6. ۶تا زمین گنج گل و کان سمن کرد پدیدفاخته مست شد و راز دلش کرد عیان
7. ۷همه رازی که نهان بود پدیدار شده استسزد ار عاشق مسگین نکند راز نهان
8. ۸گل صد برگ بخنده بگشاده است دهنبلبل مست بناله بگشاده است زبان
9. ۹جان میخواران شادی کند از خنده اینجان غمخواران شادی کند از گریه آن
10. ۱۰از هوا ابر همی خواند فریاد و نفیردر زمین کبک همی دارد فریاد و فغان
11. ۱۱باغ رنگین شده گوئی که بر او کرده گذرمیر ابوالقاسم عبداله بن و هسودان
12. ۱۲آن جوانی که بدو بخت معادی شده پیرتیز هوشی که بدو بخت ولی گشت جوان
13. ۱۳آنکه رادی را بسته است همه ساله کمروآنکه مردی را بسته است همه ساله میان
14. ۱۴آن همه روز گشاده ز پی زائر دستآن همه وقت نهاده ز پی مهمان خوان
15. ۱۵آنکه بگشاید بر جان معادیش کمینچون گه جنگ خدنگی بگشاید ز کمان
16. ۱۶دل یاران و عدیلان بگشاید بسخادل میران و بزرگان بگشاید بزبان
17. ۱۷ای ز رادیت شده خیره کریمان زمینوی ز مردیت شده طیره سواران زمان
18. ۱۸چون یکی ساعت در بزم گرفتی تو مقامچون یکی ساعت در رزم گرفتی تو مکان
19. ۱۹درم از دست تو فریاد کند اندر گنجآهن از تیغ تو فریاد کند اندر کان
20. ۲۰دشمنان تو همه پاک نوانند و نژندحاسدان تو همه پاک نژندند و نوان
21. ۲۱شود آسوده ز تیمار بگفتار تو دلشود آزاد ز اندیشه بدیدار تو جان
22. ۲۲بهمه گیتی چون تو نبود نیکو دینبهمه عالم چون تو نبود نیکودان
23. ۲۳تن بدخواه تو همواره بود جفت گزنددل بدگوی تو پیوسته بود جفت زیان
24. ۲۴با کرمهای تو هرگز نبود جای مگربا عطاهای تو هرگز نبود جای گمان
25. ۲۵نوبهار آمد و نوروز نو آورد نشاطز مهی چون بت نوشاد می سرخ ستان
26. ۲۶تا بجایست زمین با طرب و شادی زیتا بپایست فلک با خوشی و رامش مان