1. ۱من آن کشیدم و آن دیدم از غم هجرانکه هیچ آدمئی نیست دیده در دوران
2. ۲کنون وصال همه بر دلم فرامش کردخوشا وصال بتان خاصه از پس هجران
3. ۳چو من به شادی باز آمدم به لشگرگاهگشاده طبع و گشاده دل و گشاده زبان
4. ۴میان هنوز نبودم گشاده کامده بودز ره به سوی من آن سرو قد و موی میان
5. ۵چو لاله کرده رخ اندر کنارم آمد تنگکنار من شد از آن چون شکفته لاله‌ستان
6. ۶به ناز گفت که بی من چگونه بودت دلبه شرم گفت که بی من چگونه بودت جان
7. ۷جواب دادم و گفتم که ای بهشتی رویبلای جان من و فتنه بتان جهان
8. ۸چو حلقه جهانم به زلف چون چنبرچو گوی کرده جهانم به جعد چون چوگان
9. ۹نزار بودم دائم ز درد فرقت تومن آنچنان که تو بودی هزار هم چندان
10. ۱۰چنان بدم ز غم آن دو چشم تیراندازچنان بدم ز غم آن دو زلف مشگ افشان
11. ۱۱کجا بود شب بی ماه و روز بی خورشیدکجا بود گل بی آب و کشت بی باران
12. ۱۲عتاب کوته کردیم و دست ناز درازهمی شدیم همه شب ز یکدیگر شادان
13. ۱۳به ناز گشته برم عنبرین از آن سنبلبه بوسه گشته لبم شکرین از آن مرجان
14. ۱۴گه او عقیق خر و من شده عقیق فروشگه او نبید ده من شده نبید سِتان
15. ۱۵ز بوی زلفش خر خیزوار گشته سرایز رنگ رویش فرخار گون شده ایوان
16. ۱۶هزار شادی دیدم به یک شب از دلبرهزار خوشی دیدم به یک شب از جانان
17. ۱۷هزار بازی دیدم ز ماه روی چنانکهزار گونه ظفر دید شهریار جهان
18. ۱۸مقام نصرتها ناصر ولی بو نصرچراغ لشگر و خورشید مملکت مملان
19. ۱۹بسان خرد ولیکن بجود و فضل بزرگبه عقل پیر و لیکن به روزگار جوان
20. ۲۰به یک عطا به عطارد برد ترا صد باربه یک حدیث بخرد ترا ز صد حدثان
21. ۲۱به ماه ماند با جام باده در مجلسبه شیر ماند با تیغ تیز در میدان
22. ۲۲نه در هزار سخا باشدش یکی وعدهنه در هزار سخن باشدش یکی بهتان
23. ۲۳ز دستش آید برهان عیسی مریمز تیغش آید اعجاز موسی عمران
24. ۲۴ز مردمی و کریمی که هست میر زمینز بخردی و لطیفی که هست شاه زمان
25. ۲۵همی خرد به یکی ناز صد هزار نیازهمی کشد به یکی سود صد هزار زبان
26. ۲۶چو جامه‌ایست سخا دست را داوش طرازچو نامه‌ایست و غانیزه‌اش بر او عنوان
27. ۲۷بدانگهی که دو لشگر به روی یکدیگرگران کنند رکاب و سبک کنند عنان
28. ۲۸ز گرد اسبان تیره شود رخ خورشیدز بانگ مردان خیره شود دل کیوان
29. ۲۹یکی کشیده سنان و یکی کشیده حسامیکی گشاده کمند و یکی گشاده کمان
30. ۳۰قضا میان دو لشگر همی کشد چنگالاجل میان دو لشگر همی زند دندان
31. ۳۱چو میر ابونصر آنجا برون کشد شمشیرچو میر ابونصر آنجا به بر کند خفتان
32. ۳۲اگر بدان سر باشد شکسته گردد اینو گر بدین سر باشد شکسته گردد آن
33. ۳۳وغاش را بس پیکار اردبیل دلیلهنرش را بس پیکار دار مور بیان
34. ۳۴چو او به دولت و بخت جوان ز شهر برفتبه عزم رزم بداندیش با سپاه گران
35. ۳۵هنوز او به غزامی نرفته بود که بودسر هزیمتیان برگذشته از سیدان
36. ۳۶به تیر و نیزه دلیری و استواری کردشکست لشگر موغان و خیل سرهنگان
37. ۳۷به هر وطن که ز دردی بیافتند اثربه هر مکان که ز شوخی بیافتند نشان
38. ۳۸امیر موغان آنجاش داده بود وطنامیر موغان آنجاش داده بود مکان
39. ۳۹ز میر فرمان ناخواسته سواری چندبتاختند به جنگ عدوی نافرمان
40. ۴۰به فر شاه جوان خسرو جوان دولتنه پیر ماند ز خیل مخالفان نه جوان
41. ۴۱به جملگی همه ز اسبان درآمدند نگونبسان برگ رزان از نهیب باد خزان
42. ۴۲پدر ز بیم همی خورد بر پسر زنهارپسر به جنگ همی بست با پدر پیمان
43. ۴۳کسی نجست وگر جست خورده بود حسامکسی نرَست و گر رَست خورده بود سنان
44. ۴۴سلاح و اسب به لشگرگه شه ارزانبه شهر دشمن مازو و نیل گشت گران
45. ۴۵چو جمله راست بگویم کسم ندارد راستمگر کسی که بود آن به دیده دیده عیان
46. ۴۶بیامدند دگر باره لشگر جنگیبه حد ریک بیابان و قطره باران
47. ۴۷سوارشان همه هر یک چو سام بن گرشاسفپیاده شان همه هر یک چو رستم دستان
48. ۴۸پناه ساخته در بیشه بلند و کشنشده به یکدیگر اندر بسان زلف بتان
49. ۴۹که بی دلیل نیارد شدن در او عفریتکه بی وسیله نیارد شدن در او شیطان
50. ۵۰به تیر و زوبین آهنگ جنگ شه کردندبه حمله سپه شهریار شهرستان
51. ۵۱بسا زدند به زوبین و تیرشان ایدونکه جسم و تنشان شد تیردان و زوبین دان
52. ۵۲عدو شده بگریز آمده ملک بر دژسرای پرده کشیده بسان شادُروان
53. ۵۳موافقان هدی را چنین بود نصرتمخالفان هدی را چنین بود خذلان
54. ۵۴یکی به چنگل کَنَدی ز سر همی زوبینیکی به دندان کَنَدی ز تن همی پیکان
55. ۵۵عدو شکسته و آواره باز گشته ز جنگکمر به طاعت بسته سپهبد موغان
56. ۵۶همیشه مردم آنجا که فتنه انگیزندچنان شدند ز شمشیر شاه فتنه نشان
57. ۵۷که گر به هر زمئی صد هزار فتنه بودبدان زمین ندهد هیچ کس ز فتنه نشان
58. ۵۸امیر گفت بباید به اردبیل دژیبنا کنند که جاوید ماند آن بنیان
59. ۵۹بناش برده فراوان فروتر از ماهیسرش کشیده فراوان فراتر از ماهان
60. ۶۰به اند سال کند دور گرد او گردونبه اند سال کند گرد او فلک دوران
61. ۶۱که گر فرا نگری سرت تیره گردد و چشمکه گر فرو نگری در دل اوفتد خفقان
62. ۶۲بلند بالا چون قدر میر عالی رایفراخ پهنا چون دست میر نیکودان
63. ۶۳به فصلی اندر کرد او چنین بنا که ز برفزمین چو سیم شده بود و آب چون سندان
64. ۶۴همی دویدی در چشم برف چون الماسهمی وزیدی بر چهره باد چون سوهان
65. ۶۵همی فسرده شد از باد خون میان جگرهمی فسرده شد از برف دم میان دهان
66. ۶۶بدین بلندی و این محکمی بکرد دژیبه بیست چاکر از ماه مهر تا آبان
67. ۶۷که دیگری نتوانست کرد صد یک از اینبه لشگر قوی و روزهای تابستان
68. ۶۸اگر چه دعوی پیغمبری کند به مَثَلهمین بس است مر او را دلایل و برهان
69. ۶۹از آنگهی که پدیدار آمده است انجموزان گهی که پدید آمده است چار ارکان
70. ۷۰نه هیچ کس پسری همچو میر مملان دیدنه هیچ کس پدری همچو میر وهسودان
71. ۷۱از آن ولایت این روز و شب در افزون استوزین مخالف آن سال و ماه در نقصان
72. ۷۲بقای این دو مَلِک باد تا جهان باشدبه کام خویش رسند آن دو اندرین دوران
73. ۷۳زهی زمانه به اقبال با تو گشته قرینزهی زمانه بتایید با تو کرده قران
74. ۷۴منجمان خراسان همه همین گویندمهندسان عراقی همین برند گمان
75. ۷۵در این سفر همه از دولت تو گشت چنیندر این سفر همه از کوشش تو گشت چنان
76. ۷۶همیشه تا نپذیرد زوال ملک خدایهمیشه تا نبود جاودان مگر یزدان
77. ۷۷چو ملک یزدان ملک ترا زوال مبادبه ملک و جاه تو باشی همیشه جاویدان