1. ۱بتی که پیش رخ او چو میغ باشد ماهچراغ مجلس و شمع سرای و ماه سپاه
2. ۲هزار حلقه عنبر نهاده از بر سیمهزار نافه مشگین نهاده از بر ماه
3. ۳از آن همیشه چو بالای خویش یکتایستکه پشت عاشق دارد چو زلف خویش دو تاه
4. ۴رخش چو آینه آه نارسیده بودولیک هرکه رخش بنگرد برآرد آه
5. ۵همیشه دارد پوشیده زهره را بزرهدل من از زره زهره پوش برده ز راه
6. ۶ز گاه نزدیک آتش نگاه نتوان کردنهاده دارد زلفین او بر آتش گاه؟
7. ۷مرا ز دیدن دیدار اوست دیده و دلیکی چو دریا بارو یکی چو آتشگاه
8. ۸نخست برد دلم بی سلاح غمزه اوچو بی سلاح شهان شهر داشتند نگاه
9. ۹پناه میران دائم سپاه باشد و شهربوند این دو امیران پناه شهر و سپاه
10. ۱۰امیر جستان کو را همه ملوک خدمابوالمعالی کوهست بر امیران شاه
11. ۱۱بروز رزم سپاه عدو فراز آمدز ترک و کرد همه کین فزا و لشگر گاه
12. ۱۲سپاه هر دو پراکنده بود در ملکتکه تا نگاه بدارند ملکت از بدخواه
13. ۱۳چه مار باشد پیش سنا نشان و چه مورچه کوه باشد پیش خدنگشان و چه کاه
14. ۱۴مبارزانی با زور پیل و زهره شیرکه پیل را پشه خوانند و شیر را روباه
15. ۱۵بسان آهو صحرا نورد روز نبردبسان ماهی دریا گذار گاه شناه
16. ۱۶بحمل کذا سلطان مشغول گشته هر دو امیرکه این چنین سپه آورد تاختن ناگاه
17. ۱۷سپاه دور شده دشمن آمده نزدیکگرفته باز درون هر دو را سپاه پناه
18. ۱۸یکی بملک نگه داشتن نشسته بشهریکی بکین عدو جستن ایستاده براه
19. ۱۹بفر یزدان جستان به تیغ تاج الملکنگاهدار ز بدخواه تاج و تخت و کلاه
20. ۲۰یکی سوار سپاهی گرفته از پس و پیشچنین سوار بود در جهان معاذالله
21. ۲۱زمامداران تا گاه شب به تنهائیفتاده بود در ایشان چو گرگ در رمه گاه
22. ۲۲به بخت خسرو بازوی خویشتن بجهاندچنان کجا برهانند پنج را پنجاه
23. ۲۳ایا گزیده یزدان و پور شاه جهاندرخزینه تو کرده زائران را شاه
24. ۲۴زمین بسان سپهر آمد و تو او را مهرجهان بسان فلک آمد و تو او را ماه
25. ۲۵نهاد دهر چنین است مات گردد ازوگهی ز شاه پیاده گهی پیاده ز شاه
26. ۲۶بکهتران نرسد شور مملکت هرگزبمهتران رسد این شور مملکت گه و گاه
27. ۲۷ز تند باد شکسته شود درخت بلندز هیچ باد نیابد گزند پست کیاه
28. ۲۸چه بود اگر خلل افتاد بر کناره ملکشود کران مه و مهرگاه و گاه سیاه
29. ۲۹بقای میر مسدد دراز باد که توبه تیغ داری ازو دست دشمنان کوتاه
30. ۳۰کسی که مهر ملک ساعتی بدل ننهدبدو نتابد مهر و بدو نتابد ماه
31. ۳۱تو آن شهی که ز جود تو هست خانه خلقملا ز بدره و دینار و رزمه و دیباه
32. ۳۲عطای شاه زر ده دهی بود بمثلیکی عطای تو صد ره فزون تر از ده داه
33. ۳۳ز بهر خدمت تو خلق پاک بسته کمرز بهر مدح تو مردم گشاده پاک افواه
34. ۳۴هزار میر تو را بوسه داده زیر رکابهزار شاه تو را سجده برده بر درگاه
35. ۳۵شود پدید گهی در میان شادی غمبود پدید گهی در میان توبه گناه
36. ۳۶بناز با شرف الدین به تخت سبز نشینبگاه با شرف الدین نبید سرخ بخواه
37. ۳۷همیشه تا بجهان نام شاه باشد و تختهمیشه تا بجهان نام چاه باشد و جاه
38. ۳۸مقام ناصحتان باد دائم اندر تختمکان حاسدتان باد دائم اندر چاه
39. ۳۹رسیده باد به تخت شما جباه ملوکنهاده باد بپای شما ملوک جباه